Saluton! Mi estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas nun la programon “Parolu, Mondo!”. Skribu al ni per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com

Ĉu Vi Scias?

Julio Baghy(1891-1967)

Kiu ricevis la kromnomon “La Kavaliro de l’Tutmonda Paco” estis la hungara poeto Julio Baghy, la amata vagabondo, la poeto de la esperantista popolo.
Ricevos la libron “La Morto kaj la Morto de Kinkas Akvobleko”……Juan Carlos Benéitez, el Córdoba, Argentino. Gratulon, Juan Carlos! Dankon al vi kaj al ĉiuj, kiuj partoprenis en nia lotumo.

Ne nur idealistoj, sed ankaŭ realigantoj

João José Santos

 João José Santos naskiĝis en Lisbono, Portugalio, en la 15-a de majo 1958. Adoleske, dum la amikoj ludis kaj studis, li devis labori por helpi la familion. Adolte, João studis portugalan, latinan kaj helenan lingvojn kaj literaturojn, dum tri jaroj. Poste li eniris ses jaran superan kurson. Esperanton li lernis 27-jaraĝan. Estis Esperanto kiu influis lin al klasika filologio.
Post 13 jaroj da profesia instruado en publikaj mezgradaj lernejoj, kaj unu jaro en privata universitato, li decidis fariĝi editisto. En tiu kunteksto naskiĝas La Karavelo, internacia kultura magazino de Esperanto, kaj “Esperanto em 30 Horas”(Esperanto en 30 horoj), portugala manlibro pri Esperanto, inter aliaj publikaĵoj, kies informoj troveblas ĉe www.lakaravelo.com .
João José Santos estis reprezentanto de ILEI, en Portugalio, dum ĉirkaŭ 20 jaroj, instruis Esperanton en la 1990-aj jaroj en Portugala Esperanto-Asocio, kie estis diversfoje estrarano, kaj unufoje vic-prezidanto.
Ni bezonus multe pli da tempo por informi pri ĉiuj agadoj de nia samideano, ĉar João José Santos estas ne nur idealisto, sed ankaŭ realiganto.

Humuraĵo

Viro al amiko: Vi ne kredus tion kio okazis hieraŭ nokte!

Amiko: Ĉu? Kio okazis?

Viro: Nu, hieraŭ nokte la sonorilo sonis kaj kiam mi malfermis la pordon, kiu estis tie? Mia eksa bopatrino! Ŝi diris “Ĉu mi rajtas resti ĉi tie dum kelkaj tagoj?”

Amiko: Do, kion vi faris?

Viro: Mi diris, “Certe! Kial ne?!” kaj tiam fermis la pordon.

Muzika Momento

Sur Sama Ŝipo
Verkis: Doĉekal, Jursa kaj Ari
Kantas: Team’

Printempe mi
frusonĝis ke
la dom’ ne plenas je malam’.
Falis kradar’,
apertas dom’,
kaj sin salutas ĉiu hom’.
Bela rond’
ĉar ne plu envi’,
simple mirinda mond’.
Bonan pli
ĉu elpensis vi?
Ne, pli bonan ne!

Refreno:
ĉiu el ni
ja sur la sama ŝipo
ĉiu el ni
por unu foj’.
El sama kaj’
l’ unua paŝo
por sama kaj’
ĝis forpas’.

Printempe mi
plu revis ke
la dom’ ne plenas je timem’.
Falis kradar’,
apertas dom’
kaj ĉiu tenas sin ĉe man’.
Bela rond…
ĉar ne plu envi’,
simple mirinda mond’.
Bonan pli
ĉu elpensis vi?
Ne, pli bonan ne!

Refreno

“Parolu, Mondo!” Informas

 En la UK en Havano estis anoncita la fondo de la organizaĵo Esperanto por UN, kiu laboros por altigi la profilon de Esperanto ĉe Unuiĝintaj Nacioj kaj por disvastigi informojn pri UN inter la esperantistoj.
La nova organizaĵo klopodos kreskigi subtenon por la laboro de UEA ĉe UN kaj Unesko. Por sistema informado pri UN inter la esperantistoj ĝi lanĉos Esperantan retpaĝaron pri UN kaj Unesko.

Aferoj de la Vivo

Organ-donacado: Nova iniciato savos vivojn

En dek jaroj la kvanto de la homoj, kiuj atendas anstataŭan organon, konsiderinde kreskis en Belgio. La manko de organoj ŝuldiĝas al diversaj faktoroj: pro medicina progreso oni povas savi la vivon de pli da personoj per anstataŭigo de organo; la nombro de junaj homoj, kiuj forpasis pro akcidento kaj do povus disponigi junajn organojn, malpliiĝas; kaj la meza vivdaŭro kreskas, tiel ke mortintoj estas pli maljunaj kaj do povas liveri malpli da reuzeblaj korpopartoj.
 Tamen la situacio estas relative favora en Belgio. Tie oni rajtas forpreni organon ĉe iu ajn mortinto, krom se tiu dumvive deklaris rifuzon, aŭ kiam familiano malaprobas. Tio ĉi okazas malpli ofte ol en najbaraj landoj, tamen oni provas ankoraŭ malkreskigi tiun nombron. Kiam oni registrigas sin dumvive kiel dononto, la familio ne plu povas tion malhelpi.

Teksto de Ivo Durwael

La cetero de la artikolo estas konsultebla en la Revuo Monato

Muzika Momento

Ave Maria
Verkis: Péter Wolf kaj Kálmán Fülöp
Tradukis: Perlo Miela
Kantas: Anjo Amika

Anjo Amika

Dum mia vivovojo
Vin koncernis fid’,
por mi Via gvid’ bonas.
Ne estas malfortiĝo
plu en mia sort’,
en mi Via vort’ sonas.
Ave Maria, Ave Maria,
Ave Maria, Ave Maria.

Ĉu estas tuthazardo
la renkonta hor’?
Nun Vin mia kor’ benas.
Ĉar min tra multaj ebloj
gvidas Vi kun ĝoj’,
mi sur ĝusta voj’ venas.

Ave Maria, Ave Maria,
Ave Maria, Ave Maria.

Per Via kondukado
venis nova dev’,
estis bela rev’ sen mank’.
Vi min protektas ĉiam,
ne plu estas vant’
antaŭ Vi ĉi kant’ jen dank’,

Ave Maria, Ave Maria,
Ave Maria, Ave Maria.

Saluton! Mi estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas nun la programon “Parolu, Mondo!”.

Ĉu Vi Scias?

Eldonejo Fonto publikigis “La Morto kaj la Morto de Kinkas Akvobleko”

Ĉu vi ŝatus gajni la libron “La Morto kaj la Morto de Kinkas Akvobleko”, de Jorge Amado, esperantigita de Geraldo Pádua? Tiun libron ricevos unu el la geaŭskultantoj, kiuj ĝuste respondos la jenan demandon: kiu poeto de Esperanto-movado ricevis la kromnomon “La Kavaliro de l’Tutmonda Paco”? Sendu vian respondon ĝis la venonta mardo, 24-a de aŭgusto, per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com.  En la venonta programo ni lotumos la libron..

Rimarkoj:

1-La skipo de “Parolu, Mondo!” ne povas konkuri al premio.
2-Ni sendos la premion al la gajnonto per ordinara letero.
3-Inter la solvintoj ni lotumos nur unu premion.

Aferoj de la Vivo

Georgo Rosa, la kreinto de “Insulo de la Rozoj”

Insulo de la Rozoj, Sendependa Respubliko Esperantista

-Lasta Parto-

           La 25-an de februaro 1969 la maro englutas la insulon.
           De tempo al tempo tiu evento de la “Insulo de la Rozoj“ unuarangiĝas. Bando de romanjaj muzikistoj inspiriĝis per  la historio de la platformo por “hiphop”-a peco, kiu gajnis en festivalo.
           Somere en 2008 Vancuvera Muzeo en Kanado starigas instalaĵon festantan la eventon, ankaŭ rilate la insulon “Utopia” de la filozofo Thomas Morus. Pri la historio publikiĝis eĉ bildstria albumo. La pasintan 1-an de julio, en Rimini okazis premiero de la kulturfilmo “Insulo de la Rozoj — La libero timigas”, rezulto de unujara esplorlaboro kaj 40 horoj de filmado.
          Sed la “Insulo de la Rozoj” ne estas la ununura mikronacio en la mondo. En la Norda Maro staras “Princolando de Sealand”, same sur platformo, unu el la pluraj konstruitaj dum la 2-a Mondmilito cele al defendo kontraŭ aviadilaj kaj misilaj atakoj al Londono. Tiu ĉi princolando ne pereis kaj eĉ nuntempe bone funkcias kiel turisma loko.
          Do, la ideo de inĝeniero Georgo Rosa ne estis tro ekstravaganca: ĝi nur anticipis la nuntempe surmarajn konstruadojn de hotelo en Dubai kaj de japana flughaveno. Kaj nun, pli ol okdekjarulo, li prave povas orgojli eĉ se, pripense la tutan historion, amara rideto aperas sur lia vizaĝo.

Historio skribita de Viglo, el Italio, kaj publikigita en la revuo Mirmekobo, en decembro 2009.

Aŭdu kaj Lernu

La vorteto “ĉu” staras normale komence de la demanda frazo, sed  en dialogoj “ĉu” povas iafoje esti forlasita. Nur la kunteksto tiam montras, ke temas pri demando. Tiaj sen-ĉu-aj ĉu-demandoj estas akcepteblaj, kiam la tuta frazo estas draste mallongigita.
Ekzemple:

-Morgaŭ mi iros al Francio.
-Al Parizo? aŭ  -Ĉu vi iros al Parizo?

Muzika Momento

Tristas
Esperanta versio de “Triste”, de Tom Jobim
Esperantigis kaj kantas: Flávio Fonseca

Flávio Fonseca

Tristas ja vivi en solec’
En la dolor’ de pasi’
Tristas ja scii, ke neniam
Per la iluzi’
Viveblas ja ni, ĉiam per si
Ĉiun revanton vokas vekiĝ’

Via belec’ estas flugil’ (furor’)
Troa por povra korfragil’
(simpla kor’)
Ĉar ĝi haltas por gvati vin
Nur por ĉagreni min
Tristas ja vivi en solec’

 
“Parolu, Mondo!” Informas

Leandro Freitas

Samideano Leandro Freitas informas, ke la 15-an de aŭgusto okazis nova prelego pri Esperanto en Rotaro-Klubo Ilha Solteira, ŝtato San-Paŭlo. Ĉirkaux 30 homoj partoprenis la eventon (gerotarianoj kaj personoj, kiuj ne apartenas al la Rotaria Familio). Fine de la prelego, la preleginto Leandro Freitas disdonis KD-ojn al la gespektantoj kun informoj kaj artikoloj pri E-o kaj internacia komunikado.

Humuraĵo

Manoelo malamas katidon de sia edzino kaj decidas malaperigi ĝin. Li metas la besteton ene de sako, metas en aŭto kaj lasas ĝin for 20 domblokoj de sia domo. Kiam li revenas, la katido estas antaŭ la dompordego.

Nervoze, Manoelo ripetas malaperigon kaj lasas la besteton for 40 domblokoj de sia domo. Kiam li revenas, ree li trovas katidon antaŭ la dompordego.

Pli nervoze, le prenas katidon, iras 10 domblokoj dekstre, 20 domblokoj antaŭe, 30 domblokoj maldekstre kaj diras:
- Nun vi perdiĝos, besto!

Kvin minutoj poste, li telefonas al sia edzino:
- Am’, ĉu la katido estas tie?
- Ĝi ĵus alvenis, kial?
- Lasu min paroli al li, mi perdiĝis!

Ni Rekomendas

Bertilo Wenergren

Hodiaŭ ni rekomendas admirindan serĉlokon por trovi esprimojn en bona Esperanto, ĉefe la zamenhofajn. Temas pri la paĝaro “tekstaro”, farita de Bertilo. Vizitu ĝin ĉe www.tekstaro.com

Muzika Momento

Alaŭdo
Verkis kaj kantas: Maria Koĉetkova

Alaŭdo, alaŭdo, pri kio vi kantas,
flugante, ludante en blua ĉielo,
trankvila kaj hela?
Jen vento al kantoj aplaŭdas.

Alaŭdo, alaŭdo, por kiu vi kantas?
Ĝojplene, solene
vi ĉiuprintempe salutas matenojn,
kaŝinte vin super la kampoj…

Alaŭdo, alaŭdo, birdeto sinĝena…
Ne estas vi riĉa,
vin famo ne tenas, sed el la sereno
vi kantas por homa feliĉo.
Vi kantas por nia feliĉo…

Saluton! Mi estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas nun la programon “Parolu, Mondo!”.

Ĉu Vi Scias?

Jorge Amado(1912-2001)

Kiu poeto  de l’Esperanto-movado ricevis la kromnomon “La Kavaliro de l’Tutmonda Paco”? Skribu vian respondon ĝis la 24-a de aŭgusto. Vi povos esti la gajnonto de la libro “La Morto kaj la Morto de Kinkas Akvobleko”, de Jorge Amado, esperantigita de Geraldo Pádua kaj publikigita de la Eldonejo Fonto. Nia retadreso estas falamundoesperanto@gmail.com .

Rimarkoj:

1-La skipo de “Parolu, Mondo!” ne povas konkuri al premio.
2-Ni sendos la premion al la gajnonto per ordinara letero.
3-Inter la solvintoj ni lotumos nur unu premion.

Aferoj de la Vivo

Insulo de la Rozoj, Sendependa Respubliko Esperantista

La 1-an de majo 1968.

          En Adriatiko, antaŭstrande de la urbo Rimini, tuj ekstere de la teritoria marlimo, la bolonja inĝeniero Georgo Rosa proklamas la sendependecon de mikronacio sur la fera platformo, kiun li mem projektis kaj konstruis. Tiel naskiĝas la  “Respubliko de la Insulo de la Rozoj” laŭ la nomo en esperanto, oficiala lingvo de la ĵusnaskita ŝtato, kaj li eĉ nomumas “ambasadoro”-n, inĝeniero Rudy Wolfang Neumann, germana entreprenisto.
           Tujtuje la mikronacio fariĝas afero nacia kaj internacia, estigante kaj egajn timojn kaj esperojn, revojn. Politikuloj samkiel aŭtoritatoj ektimas pro estiĝo de nova internacia “ŝtato” kelkakilometre antaŭ la itala marbordo. Ekstaras enketoj, prezentiĝas parlamentaj demandoj: iu vidas malantaŭ la Insulo de la Rozoj la ombron de fremda nacio — memoru la daŭran etoson de la Malvarma Milito; aliuloj ektimas starigon de kazino, kun hazardludoj kaj logistinoj, atenco al moralo: fakte dum la jaro 1968 okazis en okcidenta Eŭropo sociaj tumultoj, precipe studentaj.
           Aliflanke la turismaj entreprenistoj, samkiel la administrantoj de la urbo Rimini, favore taksas la “Insulo”-n, fariĝintan neantaŭvidebla turisma allogaĵo: la somergastoj viciĝas por akiri lokon sur boatoj kiuj ĉirkaŭnavigas la platformon, kaj preskaŭ freneze aĉetas la poŝtmarkojn de la nova ŝtato, kiel originalan ferian memorigilon.
          Eĉ UEA entuziasme aplaŭdas la iniciaton, ĉar la nova ŝtato adoptis, kiel oficialan, la lingvon internacian. Krome la “Insulo” fariĝas somera novaĵo por presagentejoj, ĵurnaloj, revuoj kun raportaĵoj, enketoj, intervjuoj kaj fotoj de belegaj  junulinoj bikine senvestaj.
           Post 55 tagoj de la sendependa proklamo, la itala Ŝtato decidas firman intervenon. La insulo embargiĝas, kun sekva militista okupado. Poste sur la platformon elŝipiĝas mararmeaj eksplodistoj: persone mi konatiĝis kun “karabenisto“, kiu dum ses monatoj estis inter la okupantoj de la platformo.

En la venonta programo mi rakontOs la lastan parton de ĉi tiu kurioza historio skribita de Viglo, el Italio, kaj publikigita en la revuo Mirmekobo, en decembro 2009.

Humuraĵo

Preĝejo plena, kaj pastro ordonas:
- Kiu volas iri al ĉielo levigu sian manon!
Ĉiuj levigas krom ebriulo, sidata malproksime.
La pastro lin demandas:
- Vi malproksime! Ĉu vi ne volas iri al ĉielo kiam vi mortos?
- Ha! kiam mi mortos mi volas! Mi pensis ke vi organizis karavanon por hodiaŭ.

Muzika Momento

Koni Devas Vi
Esperanta versio de “Tienes Que Saber”
Esperantigis kaj kantas: Vicente Valdés Bejarano…aŭ Ĉente

Vicente Valdés Bejarano

Koni devas vi
Pri la am’ de l’Di’
Dum vivipruvoj kaj la tim’
Ĉiam ŝirmas nin
Koni devas vi
Pri la am’ de l’Di’
Ni proklami devas Lin
Ĉar Li amas nin

“Parolu, Mondo!” Informas

La bulteno Libera Folio informas, ke la ĉefa vortaro de Esperanto baldaŭ povos esti libere uzebla kaj komentebla en la reto. La eldonanto de Plena Ilustrita Vortaro faris kontrakton pri la enretigo kun la organizaĵo E@I. Tamen ankoraŭ mankas financado por la enretiga projekto, kiu postulas kelkmonatan laboron de pluraj personoj, kaj kies celo estas tranformi la enhavon de PIV el la nuna eksmoda sistemo al moderna datumbazo. Laŭ E@I por tiu celo estas bezonataj minimume 10.000 eŭroj, kiujn la organizaĵo nun esperas kolekti de individuaj esperantistoj kaj esperantistaj organizaĵoj.

Ni Rekomendas

Hodiaŭ ni rekomendas la plurlingvan paĝaron “Kurso de Esperanto”.
“Kurso de Esperanto” estas multrimeda komputilprogramo por la memlernado de Esperanto. Ĝi konsistas el 12 lecionoj, tre variaj ekzercoj kaj kanzonoj por fiksi la enhavon. Aliru al www.kurso.com.br , elektu lingvon kaj profitu la oportunon por agrabla kaj tre interesa studado.

Aŭdu kaj Lernu

La sufikso UJ havas praktike tri malsamajn signifojn: “entenilo”, “kreskaĵo” kaj “lando”. Ekzemploj:
salo → salujo = vazeto, en kiu oni tenas salon
pomo → pomujo
Franco → Francujo = la lando de la Francoj

Muzika Momento

Stelo de Esperanto
Verkis kaj kantas: Vera Jordan

Vera Jordan(1948-2006)

 Estas la stelo en la ĉiel’
de ĉiuj kontinentoj
Ĝia nomo estas Esperanto
Ĝin la homoj de la Tero havas
en siaj pensoj, en siaj koroj
La verda stelo, koloro de espero
Kaj en la Nordo kaj en la Sudo
La lumo tra l’ fenestro de l’ mondo

Kantu, stelo, kantu
Belajn vortojn, Esperanto
Kantu, stelo, kantu
Belajn vortojn, Esperanto

Ĝiaj vortoj ankaŭ estas niaj
Eŭropo, Ameriko, Azio, Afriko, Oceanio

La Tero volas aŭdi
Kaj kunvivi en komuna kontakto
En tiu bela ideo, AMO

Kantu, stelo, kantu
Belajn vortojn, Esperanto
Kantu, stelo, kantu
Belajn vortojn, Esperanto

Se vi volas,
kantu kun mi, bonvenon!
Ni amas la lingvon,
kiu ebligas al ni
trovi multajn geamikojn
Geamikojn
kaj vidi la tutan mondon
kiel grandan familion

Saluton! Mi estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas nun la programon “Parolu, Mondo!”. Nia retadreso estas falamundoesperanto@gmail.com. Sugestu! Kritiku! Partoprenu!

Ĉu Vi Scias?

Kiu elstara esperantista poeto ricevis la kromnomon “La Kavaliro de l’Tutmonda Paco”?
Skribu vian respondon ĝis la 24-a de aŭgusto per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com.
La monata premio estas la libro “La Morto kaj la Morto de Kinkas Akvobleko”, de Jorge Amado, esperantigita de Geraldo Pádua kaj publikigita de la Eldonejo Fonto.

Humuraĵo

Kiu estas la diferenco inter politikisto kaj ŝtelisto?

La diferenco estas, ke mi elektas unu el ili, kaj la alia elektas min.

Aferoj de la Vivo

La Divenistino
De: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
7-a Parto(la lasta)

           Nun ĉio al li ŝajnis bona, ĉio alia aspektis alie, la ĉielo pura kaj la vizaĝoj gajaj. Li eĉ ridis pri siaj timoj, kiujn li taksis infanaj; li rememoris la esprimojn de la letero de Vilela kaj konkludis, ke ili estas intimaj kaj familiecaj. Kie li trovis en ĝi minacon? Li konstatis ankaŭ, ke ili estas urĝaj, kaj li misagis per tioma malfruiĝo; povus esti grava. Gravega afero.
          -Iru, iru rapide, li ripetis al la koĉero.
           Kaj por pravigi la malfruiĝon al la amiko, li al si mem elpensis ion; ŝajne li ankaŭ ekplanis kapti la incidenton por repreni la antaŭan asiduecon…Denove kun la planoj, eĥiĝis al li en la animo la paroloj de la divenistino. Vere, ŝi divenis la motivon de la konsulto, lian staton, la ekziston de tria ulo; kial ŝi ne divenus la ceteron? Nesciata estanteco valoras estontecon. Tiel, daŭre kaj malrapide, la malnovaj kredoj de la junulo supren revenadis, kaj la mistero lin kaptis per feraj ungoj. Foje li emis ridi, kaj ridis pri si mem, iom honta; sed la virino, la kartoj, la sekaj kaj asertaj paroloj, la admono: -Iru, iru, ragazzo innamorato; kaj fine, for, la malrapida kaj gracia adiaŭa barkarolo, jen la ĵusaj elementoj, kiuj formis, kun la malnovaj, novan kaj viglan fidon.
           Fakte, la koro iradis ĝoja kaj senpacienca, pensante pri la pasintaj feliĉaj horoj kaj pri tiuj venontaj. Pasante tra Glória, Camilo rigardis al la maro, etendis la okulojn foren, ĝis tie, kie akvo kaj ĉielo eterne sin ĉirkaŭbrakas, kaj tiel sentis longan, senfinan estontecon.
           Tuj poste li alvenis al la hejmo de Vilela. Li elsaltis, puŝas la feran ĝardenpordon kaj eniris. La domo estis silenta. Li supreniris la ses ŝtonajn ŝtupojn, kaj apenaŭ frapis, la pordo tuj malfermiĝis kaj aperis antaŭ li Vilela.
           -Pardonu, mi ne povis veni pli frue; kio okazis?
           Vilela ne respondis al li: li havis la vizaĝon tordita;li faris signon, kaj ili venis al interna ĉambreto. Enveninte, Camilo ne povis sufoki krion de teruro: – en la fundo, sur kanapo, kuŝis Rita, morta kaj sange makulita. Vilela prenis lin je la kolumo kaj per du pistolpafoj mortosternis lin sur la plankon.

A Cartomante
De: Machado de Assis
7ª Parte(a última)

           Tudo lhe parecia agora melhor, as outras cousas traziam outro aspecto, o céu estava límpido e as caras joviais. Chegou a rir dos seus receios, que chamou pueris; recordou os termos da carta de Vilela e reconheceu que eram íntimos e familiares. Onde é que ele lhe descobrira a ameaça? Advertiu também que eram urgentes, e que fizera mal em demorar-se tanto; podia ser algum negócio grave e gravíssimo.
        — Vamos, vamos depressa, repetia ele ao cocheiro.
           E consigo, para explicar a demora ao amigo, engenhou qualquer cousa; parece que formou também o plano de aproveitar o incidente para tornar à antiga assiduidade… De volta com os planos, reboavam-lhe na alma as palavras da cartomante. Em verdade, ela adivinhara o objeto da consulta, o estado dele, a existência de um terceiro; por que não adivinharia o resto? O presente que se ignora vale o futuro. Era assim, lentas e contínuas, que as velhas crenças do rapaz iam tornando ao de cima, e o mistério empolgava-o com as unhas de ferro. Às vezes queria rir, e ria de si mesmo, algo vexado; mas a mulher, as cartas, as palavras secas e afirmativas, a exortação: — Vá, vá, ragazzo innamorato; e no fim, ao longe, a barcarola da despedida, lenta e graciosa, tais eram os elementos recentes, que formavam, com os antigos, uma fé nova e vivaz.
           A verdade é que o coração ia alegre e impaciente, pensando nas horas felizes de outrora e nas que haviam de vir. Ao passar pela Glória, Camilo olhou para o mar, estendeu os olhos para fora, até onde a água e o céu dão um abraço infinito, e teve assim uma sensação do futuro, longo, longo, interminável.
           Daí a pouco chegou à casa de Vilela. Apeou-se, empurrou a porta de ferro do jardim e entrou. A casa estava silenciosa. Subiu os seis degraus de pedra, e mal teve tempo de bater, a porta abriu-se, e apareceu-lhe Vilela.
           — Desculpa, não pude vir mais cedo; que há?
           Vilela não lhe respondeu; tinha as feições decompostas; fez-lhe sinal, e foram para uma saleta interior. Entrando, Camilo não pôde sufocar um grito de terror: — ao fundo sobre o canapé, estava Rita morta e ensangüentada. Vilela pegou-o pela gola, e, com dois tiros de revólver, estirou-o morto no chão.

Muzika Momento

Revu Viviganto
La Perdita Generacio

Estas tro fride ĉi tie
socio fermiĝis jam
tro stranga, tro eta, tro aĝa
kvankam ni nur serĉis am’

Sin malmoligi estas komforte
sed kiu nin varmigos
se ni ne estas varmigantoj!?

Ni bezonas niajn revojn
pri verda mond’
ni bezonas ĉiajn revojn
se ili estos perditaj
ni estus kaptitaj
fikse rigardantaj la grizan
do, revu pri bon’
kune vivigu la esperon!

Voĉoj nin flustras
Neniam aliaj ŝatas vin
ne manĝu, ne dancu, ne estu!
la registoj prizorgu sin

Sin kuntirigi estas facile
sed kiu revolucios
se ni ne faras revolucion!?

Ni bezonas niajn revojn
pri verda mond’
ni bezonas ĉiajn revojn
se ili estos perditaj
ni estus kaptitaj
fikse rigardantaj la grizan
do, revu pri bon’
kune vivigu la esperon!

“Parolu, Mondo!” Informas

Evandro Avellar informas, ke ĉiusabate, je la 9:30 h., radistacio “Brasília Super Rádio FM” informas pri Esperanto. Eblas aŭskulti per www.superfm.com.br. 

Luís Restrepo informas pri nova kaj bona tradukilo. Ĝi nomiĝas “GramTrans”, kiu inkluzivas tradukeblojn el la angla, la dana, la norvega kaj la portugala al Esperanto. La tradukilo estas disponebla ĉe www.gramtrans.com

Ne nur idealistoj, sed ankaŭ realigantoj

 Aleksander Korĵenkov

Aleksander Korĵenkov estas rusia esperantisto. Li estas inĝeniero kaj esperantistiĝis en 1976. Interalie, Aleksander estis vicprezidanto de Ruslanda Esperanto-Asocio, organizis dekojn da esperantistaj renkontoj, multajn prelegojn, lekciojn kaj kursojn. Li estas estrarano de Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio kaj komitatano B de UEA. Ekde 1991 redaktas la revuon La Ondo de Esperanto. Eldonis kun Halina Gorecka (la edzino) pli ol 75 librojn en/pri esperanto, tradukis kelkajn librojn kaj skribis centojn da artikoloj en dekoj da periodaĵoj esperantaj kaj ruslingvaj.

Aleksander Korĵenkov, la “Esperantisto de la Jaro 2009” estas ne nur idealisto, sed ankaŭ realiganto.

 
Muzika Momento

La Postrompiĝa Temp’
Esperantigis kaj kantas: Gijom Armide

Gijom Armide
Venis la postrompiĝa temp’
La ne plu mezurebla temp’
Temp’ de la senfina ekzil’
En reĝlando de l’senutil’

Venis la postrompiĝa temp’
Sed mi transsaltis ĉiujn rem-
-parojn
Ĉiujn barojn

Miajn okulojn sekigis gaj’
Mi ne plu atendas vin sur la kaj’

Venis mallibereco dank’
Al la gvatado de la mank’
Iĝis kaptil per iu truk’
La antaŭe milda littuk’

Venis mallibereco dank’
Al vi sed malplenas je ran-
-koro
Mia koro

Miajn okulojn briligas ĝoj’
Mi ne plu atendas vin sur la voj’

Miajn okulojn sekigis gaj’
Mi ne plu atendas vin sur la kaj’

Miajn okulojn briligas ĝoj’
Mi ne plu atendas vin sur la voj’

Miajn okulojn sekigis gaj’
Aj! aj! aj! aj! aj!

Ĉu Vi Scias?

La unua eseo de Zamenhof estis publikigita en “La Esperantisto”, en 1889. En tiu eseo li skribis pri “Esperanto kaj Volapuko”.
Kiu ricevos la diskon “Simbiozo” estas…Marly Freitas, el Rio-de-Ĵanejro, Brazilo! Gratulon, Marly! Koincide, Marly Freitas  sendis la humuraĵon de tiu ĉi semajno. Do, gratulon kaj dankon, Marly! Mi ankaŭ dankas al ĉiuj, kiuj partoprenis en nia monata  konkurso.

Aferoj de la Vivo

La Divenistino
De: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
6-a Parto

Unu el la kovriloj de la brazila originala verko

Ŝi turnis tri kartojn sur la tablon kaj diris al li:
           -Ni unue vidu, kio vin kondukas ĉi tien. Vi havas grandan timon…
           Camilo mirigite jesis.
           -Kaj volas scii, ŝi daŭrigis, ĉu io al vi okazos, aŭ ne…
           -Al mi kaj al ŝi, li emfaze klarigis.
           La divenistino ne ridetis; ŝi nur diris, ke li atendu. Ŝi rapide reprenis la kartojn kaj ilin miksis per la longaj fingroj kun miszorgitaj ungoj; ŝi ilin bone miksis, transmetis la amasojn, unu, du, trifoje; poste ŝi eksurmetis ilin. Camilo tenis la rigardon sur ŝi, scivolema kaj angora.
           -La kartoj al mi diras…
           Camilo kliniĝis por ensorbi ĉiun vorton. Tiam ŝi asertis, ke li nenion timu. Nenio okazos al unu, nek al la alia; li, la tria, scias nenion. Tamen, necesigis multe da prudento; envio kaj spitiĝo boladis. Ŝi parolis al li pri la amo ilin kuniganta, pri la beleco de Rita…Camilo estis mirigita. La divenistino finis, deprenis la kartojn kaj ilin enfermis en la tirkeston.
           -Vi redonis al mi spiritpacon, li diris, ŝovante la manon super la tablon kaj prenante tiun de la divenistino.
           Ŝi leviĝis ridante.
           -Iru, ŝi diris; iru, ragazzo innamorato…
           Kaj stare, per la montrofingro ŝi tuŝis lian frunton. Camilo ektremis, kvazaŭ ĝi estus la mano de sibilo mem, kaj same stariĝis. La divenistino venis al komodo, sur kiu kuŝis telero kun sekaj vinberoj, prenis grapolon kaj komencis eltiri kaj manĝi ilin, montrante du vicojn da dentoj, kiuj aspektis kontraste al la ungoj. Eĉ je tia ordinara faro la virino montris apartan manieron. Malpacienca pri foriro, Camilo ne sciis, kiom pagi; li ne sciis la prezon.
           -Sekaj vinberoj kostas monon, li fine diris, prenante la monujon. Kiom da ili vi volas mendi?
           -Demandu al via koro, ŝi respondis.
           Camilo prenis dekmilrejsan bileton kaj ĝin donis al ŝi. La okuloj de la divenistino ekbrilegis. La ordinara prezo estis du mil rejsoj.
           -Mi vidas, ke vi tre amas ŝin…kaj prave; ŝi tre amas vin. Iru, iru trankvile. Atentu la ŝtuparon, ĝi estas malluma; surmetu la ĉapelon…
           La divenistino jam gardis la bileton en la sakon, kaj malsupreniris kun li, parolante per milda akcento. Camilo adiaŭis ŝin malsupre, kaj laŭiris la ŝtuparon al la strato, dum la divenistino, ĝoja pro la pago, supreniris, kantante barkarolon. Camilo renkontis la atendantan tilburon; la strato estis libera. Li envenis kaj sekvis per rapida trotado.

A Cartomante
De: Machado de Assis
6ª Parte

Voltou três cartas sobre a mesa, e disse-lhe:
           — Vejamos primeiro o que é que o traz aqui. O senhor tem um grande susto…
           Camilo, maravilhado, fez um gesto afirmativo.
           — E quer saber, continuou ela, se lhe acontecerá alguma coisa ou não…
           — A mim e a ela, explicou vivamente ele.
           A cartomante não sorriu; disse-lhe só que esperasse. Rápido pegou outra vez as cartas e baralhou-as, com os longos dedos finos, de unhas descuradas; baralhou-as bem, transpôs os maços, uma, duas, três vezes; depois começou a estendê-las. Camilo tinha os olhos nela, curioso e ansioso.
           — As cartas dizem-me…
           Camilo inclinou-se para beber uma a uma as palavras. Então ela declarou-lhe que não tivesse medo de nada. Nada aconteceria nem a um nem a outro; ele, o terceiro, ignorava tudo. Não obstante, era indispensável mais cautela; ferviam invejas e despeitos. Falou-lhe do amor que os ligava, da beleza de Rita… Camilo estava deslumbrado. A cartomante acabou, recolheu
as cartas e fechou-as na gaveta.
           — A senhora restituiu-me a paz ao espírito, disse ele estendendo a mão por cima da mesa e apertando a da cartomante.
           Esta levantou-se, rindo.
           — Vá, disse ela; vá, ragazzo innamorato…
           E de pé, com o dedo indicador, tocou-lhe na testa. Camilo estremeceu, como se fosse mão da própria sibila, e levantou-se também. A cartomante foi à cômoda, sobre a qual estava um prato com passas, tirou um cacho destas, começou a despencá-las e comê-las, mostrando duas fileiras de dentes que desmentiam as unhas. Nessa mesma ação comum, a mulher tinha um ar particular. Camilo, ansioso por sair, não sabia como pagasse; ignorava o preço.
           — Passas custam dinheiro, disse ele afinal, tirando a carteira. Quantas quer mandar buscar?
           — Pergunte ao seu coração, respondeu ela.
           Camilo tirou uma nota de dez mil-réis, e deu-lha. Os olhos da cartomante fuzilaram. O preço usual era dois mil-réis.
           — Vejo bem que o senhor gosta muito dela… E faz bem; ela gosta muito do senhor. Vá, vá tranqüilo. Olhe a  escada, é escura; ponha o chapéu…
           A cartomante tinha já guardado a nota na algibeira, e descia com ele, falando, com um leve sotaque. Camilo despediu-se dela embaixo, e desceu a escada que levava à rua, enquanto a cartomante alegre com a paga, tornava acima, cantarolando uma barcarola. Camilo achou o tílburi esperando; a rua estava livre. Entrou e seguiu a trote largo.

Muzika Momento

Nia unua Muzika Momento estas omaĝo al la kamparana duopo Milionuloj de la Ĝojeco. En 2009 Sônia Mary Ribeiro kaj Luiz Viola, tiam 73-79-jaraĝaj, respektive, ĉarmis nin per sia arto kaj per sia vivekzemplo. En majo 2010 Luiz Viola bedaŭrinde forpasis. Hodiaŭ ni prezentos esperante kaj portugale la muzikon “Hirundeto”, esperanta versio de “Andorinha”, de la duopo Belmonte kaj Amaraí, kun traduko de Geraldo Mattos kaj la voĉoj de Sônia Mary Ribeiro kaj Luiz Viola. Al ambaŭ, kie ajn ili estos, nian simplan omaĝon.

Hirundeto
De:Belmonte e Amaraí
Traduko de: Geraldo Mattos
Kantas: Milionuloj de la Ĝojeco

Oh. Kien iras tre rapide
La hirundeto tra l´ĉiel
Flugante tiel, trista,
Tiel sola… kaj sen fin
Mi vidas min, simila
Al tiu povra…..
Ĉar mi soleca irante tenas min

Por ke mi perdis
En mia vivo
La Karan am´for ……..
Kaj nun mi vivas
Kun turmenta dolor…….

Sen pravo lasis min
Sola sen ŝia am´…..
Sekvis alia
Kaj ŝi ne venis jam
Kaj ŝi … ne venis …. Jam …….

“Parolu, Mondo!” Informas

 Fernando Rojas Gutiérrez

La 95-a Universala Kongreso de Esperanto, kiu okazis de la 17-a ĝis la 24-a de julio 2010, en Havano, Kubo,  estis malfermita per la vortoj de la kuba vicministro pri kulturo Fernando Rojas Gutiérrez, en Esperanto. Li interalie diris: “Mi esperas ke vi iomete pli konatiĝu kun la kuba popolo, socio  kaj kulturo, kaj ke vi pasigu agrablan tempon en nia lando. Bonvenon al Kubo kaj sukcesan kongreson”.

Alexandre Prado Serafim

Preskaŭ 70 brazilanoj partoprenis en la 95-a Universala Kongreso de Esperanto. Pluraj anoj de Lorena Esperanto-Klubo estis tie. Junulo Alexandre Prado Serafim ricevis Honoran Mencion en la tradicia Oratora Konkurso kaj Paulo Sérgio Viana ricevis literaturajn premiojn en la branĉoj “rakontoj” kaj “eseoj”. Gratulojn al niaj samideanoj.

Humuraĵo

Petro venas per sia aŭto al riparisto kaj diras:
- Estas malbona la bremso. Bonvolu ripari ĝin.
- Bone sinjoro, – diras la riparisto. – En la venonta semajno ĝi estos preta.
- Nur en la venonta semajno! – krias Petro. – Ĉu vi ne povas ripari ĝin pli rapide?
- Sed, sinjoro, vidu, kiom da aŭtoj estas por ripari!
- Mi vidas, sed mi havas grandan haston. Mi devas urge aŭto-veturi!
- Se tiom haste kaj urĝe, kial vi bezonas bremsojn?

Muzika Momento

Por Vid’ Via
De: Béla Rák
Tradukis: Péter Rados
Kantas Anjo Amika

Anjo Amika
Por vid’ via en mia land’ levas sin la sun’
ĉar mia mond’ la orient’ via l’uesto nun.
Por vid’ via estas mi nur polvero sur la ter’
En la for mi lumas al vi la mistera stel’.

Por aŭd’ via en mia land’ ne batas mia kor’,
Mi ne scias en via man’ ‘stas fusil’ aŭ flor’?

Por vid’ via estas mi nur polvero sur la ter’,
Sed el ili kreskas ĉiele ĉiu grandega stel’.

Por kor’ via senteblas nur iu angora tim’,
Ja kvankam ĝi vanas vere mi volas savi vin.

Por vid’ via en mia flank’ mi ‘stas celata ul’.
Ne pafu min ĉar povas vi vin trafi ne min nur.

Ĉu Vi Scias?

 Saluton! Mi estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas la programon “Parolu, Mondo!”.
Pri kio temis la unua eseo de Zamenhof, publikigita en “La Esperantisto”, en 1889? Vi povas respondi la monatan demandon ĝis la venonta mardo, 27-a de julio, per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com.  Unu el vi gajnos la diskon “Simbiozo”, de Geraldo Mattos kaj Flávio Fonseca. En nia venonta elsendo ni anoncos la nomon de la gajnonto.

Rimarkoj:

1-La skipo de “Parolu, Mondo!” ne povas konkuri al premio.
2-Ni sendos la premion al la gajnonto per ordinara letero.
3-Inter la solvintoj ni lotumos nur unu premion.

Aferoj de la Vivo

La Divenistino
De: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
5-a Parto

          Camilo sin klinis en la tilburo, sed nenion vidis. Lia ekscitiĝo estis granda, eksterordinara, kaj el la profundo de liaj menstavoloj, elfluis iuj pratempaj fantomoj, la malnovaj kredoj, la antikvaj superstiĉoj. La koĉero al li proponis reveni laŭ la unua stratangulo kaj sekvi alian vojon; li nee respondis, ke tiu atendu. Kaj li sin klinis por rigardi la domon…Poste li nekredeme gestis: la ideo aŭskulti la kartdivenistinon sin montris de tre, tre malproksime, kun vastaj grizaj flugiloj; ĝi malaperis, reaperis, kaj denove elfumiĝis en la cerbo, sed post momento ĝi denove svingis la flugilojn, pli proksime, ronde flugante… Sur la strato, homoj kriadis, restarigante la ĉaron:
           -Antaŭen! Nun! Puŝu! Jen! Jen!
           Post nelonge la baraĵo estos forigita. Camilo fermis la okulojn, pensis aliajn aferojn; sed la voĉo de la edzo flustris al li la vortojn de la letero: “Venu tuj, tuj…” Kaj li vidis la spasmojn de la dramo kaj tremis. La domo rigardis al li. La piedoj emis malsupren kaj internen…Camilo troviĝis antaŭ longa, opaka vualo…li rapide pensis pri la neeksplikeblo de tiom da faktoj, la voĉo de la patrino ripetadis al li aron da eksterordinaraj eventoj, kaj la sama frazo de la princo de Danujo eĥiĝis en li: “Ekzistas pli da aferoj en ĉiel’ kaj sur la tero, ol instruas filozofoj…” Kion li perdus, se…?
           Li rekonsciiĝis sur la trotuaro, ĉe la pordo; li diris, ke la koĉero atendu lin, kaj rapide iris laŭ la koridoro, kaj supreniris la ŝtuparon. Lumo malabundis, la ŝtupoj estis eluzitaj, la manapogilo  grasmalpura; sed li vidis kaj sentis nenion. Li  supreniris kaj frapis. Ĉar neniu aperis, li ekhavis la ideon reveni malsupren; sed vane, scivolemo skuis al li la sangon, la tempioj al li pulsadis; li refrapis unu, du, trifoje. Venis virino; ŝi estis la divenistino. Camilo diris, ke li konsultos ŝin, ŝi envenigis lin. De tie, ili grimpis al mansardo, laŭ ŝtuparo eĉ pli aĉa kaj malluma ol la unua. Supre estis  ĉambreto apenaŭ prilumita tra fenestro, kiu frontis al la posta tegmento. Malnovaj mebloj, senlumaj muroj, malriĉa etoso, kiu pliigis la prestiĝon, kaj ne kontraŭe.
           La divenistino sidigis lin antaŭ la tablo kaj mem kontraŭflanke sidiĝis, kun la dorso turnita al la fenestro, tiel ke la malmulta ekstera lumo plene atingis la vizaĝon de Camilo. Ŝi malfermis tirkeston kaj prenis aron da longaj kaj aĉaj kartoj. Dum ŝi rapide miksis ilin, ŝi rigardis lin, ne fronte, sed kun mallevita kapo. Ŝi estis virino kvardekjara, itala, brunhaŭta kaj maldika, kun grandaj, akutaj kaj trompaj okuloj.

A Cartomante
De: Machado de Assis
5ª Parte

          Camilo reclinou-se no tílburi, para não ver nada. A agitação dele era grande, extraordinária, e do fundo das camadas morais emergiam alguns fantasmas de outro tempo, as velhas crenças, as superstições antigas. O cocheiro propôs-lhe voltar a primeira travessa, e ir por outro caminho; ele respondeu que não, que esperasse. E inclinava-se para fitar a casa… Depois fez um gesto incrédulo: era a idéia de ouvir a cartomante, que lhe passava ao longe, muito longe, com vastas asas cinzentas; desapareceu, reapareceu, e tornou a esvair-se no cérebro; mas daí a pouco moveu outra vez as asas, mais perto, fazendo uns giros concêntricos… Na rua, gritavam os homens, safando a carroça:
           — Anda! agora! empurra! vá! vá!
           Daí a pouco estaria removido o obstáculo. Camilo fechava os olhos, pensava em outras cousas; mas a voz do marido sussurrava-lhe às orelhas as palavras da carta: “Vem já, já…” E ele via as contorções do drama e tremia. A casa olhava para ele. As pernas queriam descer e entrar… Camilo achou-se diante de um longo véu opaco… pensou rapidamente no inexplicável de tantas cousas. A voz da mãe repetia-lhe uma porção de casos extraordinários; e a mesma frase do príncipe de Dinamarca reboava-lhe dentro: “Há mais cousas no céu e na terra do que sonha a filosofia…” Que perdia ele, se…?
          Deu por si na calçada, ao pé da porta; disse ao cocheiro que esperasse, e rápido enfiou pelo corredor, e subiu a escada. A luz era pouca, os degraus comidos dos pés, o corrimão pegajoso; mas ele não viu nem sentiu nada. Trepou e bateu. Não aparecendo ninguém, teve idéia de descer; mas era tarde, a curiosidade fustigava-lhe o sangue, as fontes latejavam-lhe; ele tornou a bater uma, duas, três pancadas. Veio uma mulher; era a cartomante. Camilo disse que ia consultá-la, ela fê-lo entrar. Dali subiram ao sótão, por uma escada ainda pior que a primeira e mais escura. Em cima, havia uma salinha, mal alumiada por uma janela, que dava para os telhados do fundo. Velhos trastes, paredes sombrias, um ar de pobreza, que antes
aumentava do que destruía o prestígio.
          A cartomante fê-lo sentar diante da mesa, e sentou-se do lado oposto, com as costas para a janela, de maneira que a pouca luz de fora batia em cheio no rosto de Camilo. Abriu uma gaveta e tirou um baralho de cartas compridas e enxovalhadas. Enquanto as baralhava, rapidamente, olhava para ele, não de rosto, mas por baixo dos olhos. Era uma mulher de quarenta anos, italiana, morena e magra, com grandes olhos sonsos e agudos.

Muzika Momento

La Gajaj Tagoj
Esperanta versio de la rusa folklora muziko “Dorogoj Dlinnoyu”
Kantas: Attila Schimmer

Attila Schimmer
Estas taverneto en la urbo,
kutime tie sidas ĉiuj ni,
Por diskuti revojn de futuro
Kaj trinki el kalikoj du aŭ tri.

La gajaj tagoj jen, pasintaj tempoj jen
La kanto, danco regis nin sen fin’.
La vivo pezas jen, konkeru nia cel’
La junular’ futurplanas sen ĝen’.

La la la la la la ,  la la la la la la ,

Sekve pasis jaroj okupitaj,
Niaj sonĝoj flugis de ni for.
Sed ne perdis ni la bonesperon,
brilas niaj revoj en la kor’ !
La gajaj tagoj jen, pasintaj tempoj jen
La kanto, danco regis nin sen fin’.
La vivo pezas jen, konkeru nia cel’
La junular’ futurplanas sen ĝen’.

La la la la la la ,  la la la la la la ,

Ĉe taverno haltis mi vespere
Samis ĉio kiel frue pli
Vizaĝo sur la glaso spegulite
Spektriĝis tute fremde tie li! 

La gajaj tagoj jen, pasintaj tempoj jen
La kanto, danco regis nin sen fin’.
La vivo pezas jen, konkeru nia cel’
La junular’ futurplanas sen ĝen’.

La la la la la la ,  la la la la la la ,

Ĉe la pordo sonas voĉ’ konata
Vidas mi vin, vokas vin je nom’,
Jen amiko iĝis ni pli aĝaj
 Herediĝis nur al mi la eta sonĝ’.
 
La gajaj tagoj jen, pasintaj tempoj jen
La kanto, danco regis nin sen fin’.
La vivo pezas jen, konkeru nia cel’
La junular’ futurplanas sen ĝen’.

La la la la la la ,  la la la la la la ,

 “Parolu, Mondo!” Informas

Internacia novaĵo
En la 95-a Universala Kongreso de Esperanto, en Havano, Kubo, Probal Dasgupta estis reelektita kiel prezidanto de UEA por la venontaj tri jaroj.

Brazilo
Forpasis la 18-an de julio S-ro Eurico Antônio Ribeiro, asociano, multjara kunlaboranto de EASP kaj ties prezidanto en la dujaro 1984-1985. S-ro Eurico Ribeiro dum 49 jaroj sin dediĉis al esperantaj aktivadoj en EASP.

Ni Rekomendas

La retejo de EASP estas denove vizitebla.Ĝi estis refasonita kaj estas tre bela, utila kaj funkcia. Vizitu ĝin ĉe www.easp.org.br

Humuraĵo

- Kiu estas la oka mirindaĵo de la mondo?
- Estas la homo, kiu povas rememori  sep la aliajn.

Aŭdu kaj Lernu

La sufikso UM ne havas difinitan signifon. Per ĝi oni faras vortojn, kiuj havas ian rilaton al tio, kio staras antaŭ UM. Ekzemple:

brako – brakumi (ĉirkaŭbraki)
plena – plenumi(fari plene)

Momento Musical

La Mondo Estas Muelilo
Esperanta versio de “O Mundo é um Moinho”, de Cartola
Tradukis kaj kantas: Markone Fróes

Cartola(1908-1980)

Ankoraŭ fruas, amatino
Vi apenaŭ ekkonis la vivon
Kaj sciigas la horon de via foriro
Sen scio pri la direkto,
Kiun vi sekvos
Atentu bone, kara
Malgraŭ tio, ke vi jam decidiĝis
Tie for falas iom de via vivo
Post nelonge vi ne plu estos vi mem
Aŭdu min bone, kara
Atentu bone, la mondo estas muelilo
Ĝi dispistos viajn revojn malŝatindajn
Ĝi pulvorigos viajn iluziojn
Atentu bone, kara
De ĉiu amo vi heredos cinikecon
Kiam vi troviĝos ĉe la bordo de abismo
Tia, kian vi fosis al vi

Saluton! Mia nomo estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas nun la radioprogramon “Parolu, Mondo!”. La portugalan version de la rakonto “La Divenistino” vi nur trovos ĉe  www.parolumondo.com .

Ĉu Vi Scias?

Pri kio temis la unua eseo de Zamenhof, publikigita em 1889, en la gazeto “La Esperantisto”?
Skribu vian respondon ĝis la 26-a de julio per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com. Vi povos gajni la diskon “Simbiozo”, kun tekstoj de Geraldo Mattos  kaj muzikoj de Flávio Fonseca.

Rimarkoj:

1-La skipo de “Parolu, Mondo!” ne povas konkuri al premio.
2-Ni sendos la premion al la gajnonto per ordinara letero.
3-Inter la solvintoj ni lotumos nur unu premion.

Aferoj de la Vivo

La Divenistino
De: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
4-a Parto

           En la sekva tago, en la oficejo, Camilo ricevis ĉi tiun letereton de Vilela: “Venu tuj, tuj, al nia domo; mi urĝe bezonas paroli al vi.” Estis post la tagmezo.  Camilo tuj foriris; surstrate, li ekpensis, ke estus pli natura alvoko al la laborejo; kial hejmen? Ĉio indikis specialan aferon, kaj la skribo, ĉu fakte aŭ iluzie, ŝajnis al li trema. Li ligis ĉion ĉi al la novaĵo de la antaŭa tago
           -Venu tuj, tuj, al nia domo; mi urĝe bezonas paroli al vi, – li ripetadis, rigardante la paperon.
           Per imagado, li vidis la ombron de dramo, Rita submetita kaj larmanta, Vilelan kolerega, prenanta plumon kaj verkanta la letereton, certa pri lia tuja
alveno, kaj en atendado por lin murdi. Camilo ektremis, ektimis: poste li mishumore ridetis, kaj ĉiuokaze lin naŭzis la ideo retroiri, kaj li ekiris. Survoje li ekpensis iri  hejmen; eble li trovos ĉioklarigan mesaĝon de Rita. Nenion kaj neniun li trovis. Li revenis al la strato, kaj la ideo, ke oni malkaŝis ilin aperis al li ĉiam pli verŝajna; estis esperebla anonima denunco, eĉ de tiu sama homo, kiu lin antaŭe minacis; povus esti, ke Vilela nun ĉion scias. La ĉesigo mem de liaj vizitoj, sen videbla kaŭzo, nur pro banala preteksto, konfirmis la ceteron.
           Camilo iradis malkvieta kaj nerva. Li ne relegadis la letereton, sed la vortoj estis parkeritaj, fiksitaj anta~i la okuloj; aŭ – des pli malbone – ili estis
flustrataj ĉe la orelo, per la voĉo de Vilela mem. “Venu tuj, tuj, al nia domo; mi urĝe bezonas paroli al vi.” Tiel diritaj, per la aliula voĉo, ili prezentis misteran kaj  minacan tonon. Venu tuj, tuj, por kio? Estis ĉirkaŭ la unua horo posttagmeze. La ekscito kreskadis post ĉiu minuto. Li tiomfoje imagis tion, kio estis okazonta, ke li eĉ kredis kaj vidis ĝin. Sendube, li timis. Li ekkonsideris preni armilon, ĉar se nenio okazos, tiam nenion li perdos, kaj la antaŭzorgo estus utila. Tuj poste li rifuzis la ideon, kun honto, kaj plu iradis per mallarĝaj paŝoj, al Placo Carioca, kie li luprenos tilburon. Li alvenis, envenis kaj ordonis rapidan trotadon.
           “Ju pli rapide, des pli bone”, li pensis; “mi ne povas resti tiel…”
           Sed la ĉevaltrotado mem pliigis al li la eksciton. La tempo flugis, kaj li post nelonge alfrontos la danĝeron. Preskaŭ ĉe la ekstremo de la Strato de Malnova Gvardio, la tilburo devis halti; la straton okupis falinta ĉaro. Camilo konjektis, kiom longe daŭros la barado kaj atendis. Post kvin minutoj li rimarkis, je la maldekstra flanko, apud la tilburo, la domon de la divenistino, kiun foje Rita konsultis, kaj li neniam antaŭe tiel forte deziris kredi la indikon de la kartoj. Li rigardis, vidis la fenestrojn fermitaj, kiam ĉiuj aliaj estis malfermitaj kaj plenaj de homoj scivolemaj pri la stratakcidento. Oni povus diri, ke temas pri la loĝejo de la indiferenta  Destino.

A Cartomante
De: Machado de Assis
4ª Parte

          No dia seguinte, estando na repartição, recebeu Camilo este bilhete de Vilela: “Vem já, já, à nossa casa; preciso falar-te sem demora.” Era mais de meio-dia. Camilo saiu logo; na rua, advertiu que teria sido mais natural chamá-lo ao escritório; por que em casa? Tudo indicava matéria especial, e a letra, fosse  realidade ou ilusão, afigurou-se-lhe trêmula. Ele combinou todas essas cousas com a notícia da véspera.
           — Vem já, já, à nossa casa; preciso falar-te sem demora, — repetia ele com os olhos no papel.
           Imaginariamente, viu a ponta da orelha de um drama, Rita subjugada e lacrimosa, Vilela indignado, pegando na pena e escrevendo o bilhete, certo de que ele acudiria, e esperando-o para matá-lo. Camilo estremeceu, tinha medo: depois sorriu amarelo, e em todo caso repugnava-lhe a idéia de recuar, e foi andando. De caminho, lembrou-se de ir a casa; podia achar algum recado de Rita, que lhe explicasse tudo. Não achou nada, nem ninguém. Voltou à rua, e a idéia de estarem descobertos parecia-lhe cada vez mais verossímil; era natural uma denúncia anônima, até da própria pessoa que o ameaçara antes; podia ser que Vilela conhecesse agora tudo. A mesma suspensão das suas visitas, sem motivo aparente, apenas com um pretexto fútil, viria confirmar o resto.
           Camilo ia andando inquieto e nervoso. Não relia o bilhete, mas as palavras estavam decoradas, diante dos olhos, fixas; ou então, — o que era ainda peior, — eram-lhe murmuradas ao ouvido, com a própria voz de Vilela. “Vem já, já à nossa casa; preciso falar-te sem demora.” Ditas, assim, pela voz do outro, tinham um tom de mistério e ameaça. Vem, já, já, para quê? Era perto de uma hora da tarde. A comoção crescia de minuto a minuto. Tanto imaginou o que se iria passar, que chegou a crê-lo e vê-lo. Positivamente, tinha medo. Entrou a cogitar em ir armado, considerando que, se nada houvesse, nada perdia, e a precaução era útil. Logo depois rejeitava a idéa, vexado de si mesmo, e seguia, picando o passo, na direção do largo da Carioca, para entrar num tílburi. Chegou, entrou e mandou seguir a trote largo.
           — Quanto antes, melhor, pensou ele; não posso estar assim…
           Mas o mesmo trote do cavalo veio agravar-lhe a comoção. O tempo voava, e ele não tardaria a entestar com o perigo. Quase no fim da rua da Guarda Velha, o tílburi teve de parar; a rua estava atravancada com uma carroça, que caíra. Camilo, em si mesmo, estimou o obstáculo, e esperou. No fim de cinco minutos, reparou que ao lado, à esquerda, ao pé do tílburi, ficava a casa da cartomante, a quem Rita consultara uma vez, e nunca ele desejou tanto crer na lição das cartas. Olhou, viu as janelas fechadas, quando todas as outras estavam abertas e pejadas de curiosos do incidente da rua. Dir-se-ia a morada do indiferente Destino.

Muzika Momento

Tamen, ĉio en ordo
Esperanta versio de “Don’t think twice, it’s all right”, de Bob Dylan.
Tradukis: Walter Pilger
Kantas: Duo Espera

Ne havas sencon, miri kial, kara;
Fakte ja ne gravas ĝi
Ne havas sencon, miri kial, kara;
Se ne nun jam scias vi.
Kiam la koko krias pro maten’ – aŭror’ ,
Vi vidos, ke mi jam estas for.
Mi plu vojaĝas, ĉar min premas kor’.
Tamen: ĉio en ord’ !

Ne havas sencon, fari lumon, kara;
Lumon ja ne konas mi.
Ne havas sencon, fari lumon, kara;
Malluman vojon iras mi.
Sed mi ŝatus, ke ion vi diru jen,
Pro kio mi ekpensus pri reven’ .
Ja ne tro granda estis nia parolem’.
Tamen: ĉio en ord’!

Ne havas sencon, nun min voki, kara;
Antaŭe vi ne vokis, ĉu?
Ne havas sencon, nun min voki, kara;
Ĉar mi vin ne aŭdus plu.
Sed mi plendas ne, ke vi malbone traktis min;
Pli bone povis, jes, sed jam estis fin’ :
Mi nur malŝparis mian tempon pro vi, knabin’ .
Tamen: ĉio en ord’ !

“Parolu, Mondo!” Informas

Hodiaŭ komenciĝis la 95-a Universala Kongreso de Esperanto, en Havano, Kubo. La bonega novaĵo estas ke ni, esperantistoj, povas akompani la kongreson per la retejo de Radio Havano Kubo ĉe www.radiohc.cu

Ne nur Idealistoj, sed Ankaŭ Realigantoj

Alfredo Bays  aĝas 76 jarojn. Li studis Beletran kurson kaj lernis Esperanton kiam 13-jaraĝa. Instruis lingvojn: portugala, latina, franca, angla, itala kaj Esperanto. En 1977 eklaboris kiel kompostisto de libroj por Europaj eldonejoj. En 1980 kreis propran eldonejon (Fonto) kaj monatan beletran revuon ankaŭ nomata Fonto. Fonto jam eldonis 129 librojn, inter ili famajn verkojn de la universala literaturo: La Luzidoj , La Dia Komedio, Cent jaroj da soleco, Jerusalemo Liberigita kaj plurajn verkojn el la brazila literaturo: La morto kaj la morto de Kinkas Akvobleko, de Jorge Amado, Vivoj Sekaj, de Graciliano Ramos kaj plurajn aliajn. Eldonis plurajn librojn de la Biblio, Antologion Latinan, multajn verkojn originale verkitajn en Esperanto kaj didaktikajn verkojn, inter ili la plej fama lernolibro “Gerda malaperis”. La monata literatura revuo Fonto publikiĝis dum 26 jaroj, kun 312 numeroj. Nun la plena kolekto estis eldonita DVD, la unua en la historio de Esperanto. Alfredo Bays ankaŭ estas verkisto de romano: La Profeto el Pedras, kun tradukoj en la portugala, angla, itala kaj ĉina lingvoj. Lia estas la kvina premiito de germana Premio Fame. Li estis ano de la Akademio de Esperanto (2000-2010) kaj  jam de kelkaj jaroj li laboras super vortarego portugala-Esperanto… kaj jam atingis literon DO.
Alfredo Bays estas ne nur idealisto, sed ankaŭ realiganto.

Muzika Momento

Ho, Soleco
De: Rainer Conrad kaj Adolf Burkhardt
Kantas: Tutmonda Muziko

Adolf Burkhardt(1929-2004)
Mi estis via sola vir’ .
Revenu, ho sopir’!
En dubo, blinda, lasis min
Via kor’ inklin’.

Solecas mi.

Ĉu vi imagas
kion sentas, faras mi?
Sopiru min ankaŭ vi.
Ĉu vi imagas
kion sentas, faras mi?
Sopiru min ankaŭ vi.

Mi vin bezonas, urĝe, kun neces’.
Ho solec’,
ho solec’.

Min telefonu sen hezit’;
ne vanos via invit’.
Malplenas mia viv’ sen vi, bebo.
Ne diru “ne” al mia strebo.

Solecas mi.

Ĉu vi imagas
kion sentas, faras mi?
Sopiru min ankaŭ vi.
Ĉu vi imagas
kion sentas, faras mi?
Sopiru min ankaŭ vi.

Mi vin bezonas, urĝe, kun neces’.
Ho solec’.
ho solec’.

Ĉu vi Scias?

Saluton! Mia nomo:Djalma Pessata. La radioprogramo: Parolu, Mondo!
Pri kio temis la unua eseo de Zamenhof publikigita en 1889 en la gazeto “La Esperantisto”? Kiu donos la ĝustan respondon al nia monata demando povos gajni la diskon “Simbiozo”, kun tekstoj de Geraldo Mattos kaj muzikoj de Flávio Fonseca. Partoprenu! Skribu al ni per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com

Rimarkoj:

1-La skipo de “Parolu, Mondo!” ne povas konkuri al premio.
2-Ni sendos la premion al la gajnonto per ordinara letero.
3-Inter la solvintoj ni lotumos nur unu premion.

Aferoj de la Vivo

Machado de Assis(1839-1908)

La Divenistino
Verkis: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
3-a Parto

          Camilo sincere volis forkuri, sed li jam ne povis. Rita, kiel serpento, laŭgrade alproksimiĝis, lin tutan envolvis, al li krakigis la ostojn per spasmo, kaj gutigis venenon en lian buŝon. Li fariĝis kapturnita kaj submetita. Honton, timojn, konscienc-riproĉon, dezirojn, ĉion li mikse sentis; sed la batalo estis mallonga kaj la venko delira. Adiaŭ, skrupuloj! Post nelonge la ŝuo akomodiĝis al la piedo, kaj tiam ambaŭ iradis laŭ la vojo, brak-en-brake, senĝene tretante herbojn kaj ŝtonojn, sen ajna sufero krom iuj sopiroj, kiam forestis unu de la alia. La konfido kaj estimo de Vilela daŭre restis la samaj.
          Unu tagon, tamen, Camilo ricevis anoniman leteron, kiu nomis lin malmorala kaj perfida, kaj asertis, ke la aventuro estas de ĉiuj konata. Camilo ektimis, kaj por deturni la suspektojn, li maloftigis la vizitojn al la hejmo de Vilela. Ĉi tiu rimarkis liajn forestojn. Camilo respondis, ke la kaŭzo estas frivola junula pasio. Naivo naskis ruzon. La forestoj plioftiĝis, kaj la vizitoj tute ĉesis. Povas esti, ke en tio ĉeestis iom da memestimo, intenco malpliigi la komplezojn de la edzo, por iom mildigi la perfidan agadon.
          En tiu tempo, pro suspektemo kaj timo, Rita kuris al la divenistino por konsulto pri la vera kaŭzo de la konduto de Camilo. Ni vidis, ke la kartdivenistino al ŝi redonis fidon, kaj la junulo ŝin admonis pro la faro. Pasis ankoraŭ kelkaj semajnoj. Camilo ricevis pliajn du aŭ tri anonimajn leterojn, tiel pasiajn, ke ili ne povus rezulti de virtaj admonoj, sed de ĵaluzo de iu aspiranto; tia estis la opinio de Rita, kiu per aliaj mismetitaj vortoj esprimis ĉi tiun penson: – virto estas maldiligenta kaj avara, ĝi ne foruzas tempon nek paperon; nur intereso estas aktiva kaj malŝparema.
          Eĉ tiel Camilo ne trankviliĝis; li timis, ke la anonimulo serĉos Vilelan, kaj la katastrofo tiam senrimede alvenos. Rita konsentis, ke tio eblas.
          -Nu, – ŝi diris – mi kunportos la adresitajn kovertojn por kompari la skribon kun tiu de la tie aperontaj leteroj; se iu el ili estas egala, tiam mi ĝin prenos kaj ŝiros…
          Tia ne aperis; sed post ioma tempo Vilela sin ekmontris ombra, silentema, kvazaŭ suspektema. Rita rapide avertis la alian, kaj pri tio ili decidis. Ŝia opinio estis, ke Camilo devas reveni al ilia domo, sondi ĉe la edzo, kaj eble li aŭdos de tiu konfidencon pri ia privata afero. Camilo malkonsentis; ekaperi post tiom da monatoj estus konfirmi la suspekton aŭ denuncon. Ili prefere sin gardu kaj suferu kelksemajnan apartigon. Ili konsentis pri la maniero korespondadi, se necese, kaj disiĝis kun larmoj.

A Cartomante
De: Machado de Assis
3ª Parte

          Camilo quis sinceramente fugir, mas já não pôde. Rita como uma serpente, foi-se acercando dele, envolveu-o todo, fez-lhe estalar os ossos num espasmo, e pingou-lhe o veneno na boca. Ele ficou atordoado e subjugado. Vexame, sustos, remorsos, desejos, tudo sentiu de mistura; mas a batalha foi curta e a vitória delirante. Adeus, escrúpulos! Não tardou que o
sapato se acomodasse ao pé, e aí foram ambos, estrada fora, braços dados, pisando folgadamente por cima de ervas e pedregulhos, sem padecer nada mais que algumas saudades, quando estavam ausentes um do outro. A confiança e estima de Vilela continuavam a ser as mesmas.
          Um dia, porém, recebeu Camilo uma carta anônima, que lhe chamava imoral e pérfido, e dizia que a aventura era sabida de todos. Camilo teve medo, e, para desviar as suspeitas, começou a rarear as visitas à casa de Vilela. Este notou-lhe as ausências. Camilo respondeu que o motivo era uma paixão frívola de rapaz. Candura gerou astúcia. As ausências prolongaram-se, e as visitas cessaram inteiramente. Pode ser que entrasse também nisso um pouco de amor-próprio, uma intenção de diminuir os obséquios do marido, para tornar menos dura a aleivosia do ato.
          Foi por esse tempo que Rita, desconfiada e medrosa, correu à cartomante para consultá-la sobre a verdadeira causa do procedimento de Camilo. Vimos que a cartomante restituiu-lhe a confiança, e que o rapaz repreendeu-a por ter feito o que fez. Correram ainda algumas semanas. Camilo recebeu mais duas ou três cartas anônimas, tão apaixonadas, que não podiam ser advertência da virtude, mas despeito de algum pretendente; tal foi a opinião de Rita, que, por outras palavras mal compostas, formulou este pensamento: — a virtude é preguiçosa e avara, não gasta tempo nem papel; só o interesse é ativo e pródigo.
          Nem por isso Camilo ficou mais sossegado; temia que o anônimo fosse ter com Vilela, e a catástrofe viria então sem remédio. Rita concordou que era possível.
          — Bem, disse ela; eu levo os sobrescritos para comparar a letra com a das cartas que lá aparecerem; se alguma for igual, guardo-a e rasgo-a…
          Nenhuma apareceu; mas daí a algum tempo Vilela começou a mostrar-se sombrio, falando pouco, como desconfiado. Rita deu-se pressa em dizê-lo ao outro, e sobre isso deliberaram. A opinião dela é que Camilo devia tornar à casa deles, tatear o marido, e pode ser até que lhe ouvisse a confidência de algum negócio particular. Camilo divergia; aparecer depois de tantos meses era confirmar a suspeita ou denúncia. Mais valia acautelarem-se, sacrificando-se por algumas semanas. Combinaram os meios de se corresponderem, em caso de necessidade, e separaram-se com lágrimas.

Ne Nur Idealistoj, Sed Ankaŭ Realigantoj

 Renato Corsetti

Renato Corsetti estas itala esperantisto kaj lingvisto, prezidanto de Itala Esperanto-Federacio kaj ano de Akademio de Esperanto. Li estis prezidanto de UEA kaj TEJO. Renato Corsetti estas esperantisto de la mezo de la 1960-aj jaroj. Li verkas en Esperanto pri lingva politiko, infana dulingveco, psikopedagogio de lingvo kaj komunikado, kaj interalie, li reviziis la vortaron Esperanto-Italan, de Umberto Brocatelli.
Renato Corsetti estas ne nur idealisto, sed ankaŭ realiganto.

Muzika Momento

Libera Kant’
Esperanta versio de “Song of Freedom”, de Bob Marley
Tradukis kaj kantas: Alejandro Cossavella

La nova disko de Alejandro Cossavella. Pli da detaloj ĉe www.vinilkosmo.com
Piratoj min forŝtelis
Vendis min al aĉa ŝip´
Tuj post elir´ blindiga
El la plej malhela kel´

Sed miaj manoj fortiĝis
Dank´ al vol´ de l´ Eternul´
Alvenis ni al nuna temp´
Triumfe ja

Ĉu vi helpos nin
Kanti libere?
Nenion havas ni
Libera kant´

Liberiĝ´ el mensosklaveco
Estas nia respondec´
Ne timu atomenergion
Ne haltiĝos pro ĝi la temp´

Kiom longe profetoj mortos
Dum silente spektas ni?
Kelkaj diras: estas nura part´
De l´ destin´ kaj de la viv´

“Parolu, Mondo!” Informas

La 45-a Brazila Kongreso de Esperanto okazos en la bela urbo Campo Grande, Ŝtato Mato Grosso do Sul, de la 13-a ĝis la 16-a de julio 2010. La ĉeftemo de la kongreso estas “Antaŭen kun la pioniroj”. Pli da detaloj ĉe www.45bke2010.blogspot.com/

Humuraĵo

Maljuna sinjoro vizitas kuraciston:
— Doktoro, mia maldekstra kruro doloras.
— Ha! Simple … tio estas pro la aĝo.
— Mi ne kredas, Doktoro, la dekstra havas la saman aĝon kaj tamen ne doloras.

Muzika Momento

Brazila Nacia Himno
Teksto: Joaquim Osório Duque Estrada
Muziko: Francisco Manuel da Silva
Tradukis: Sylla Chaves
Gitare akompanas: Genésio Nogueira
Kantas: Vera Jordan

Vera Jordan(1948-2006)

La bordoj Ipirangaj aŭdis en trankvil’
Eĥantan krion de heroa gento,
Dum Suno de Libero, kun plej varma bril’,
Ekflamis sur Brazila firmamento.

Se ekĝuis nia tero
Egalecon danke nian brakan forton,
En la sino de Libero
Niaj brustoj ja ne timas eĉ la morton.

Patri’ amata,
Adorata,
Vivu, vivu!

Brazil’, intensa revo kaj viviga lum’
De amo kaj espero sur nin falas
El via ĉielpuro ridetanta, dum
La brilo de Sudkruco senvualas!

Giganto pro la volo de Naturo,
Vi estas bela, forta kaj sentima,
Kaj via grando vojas al futuro!
Land’ adorata,
Inter land-mil’,
Mia Brazil’,

La plej amata!

Gefilojn vartas per patrin-ĝentil’,
Land’ amata, Brazil’!

Kuŝante poreterne sub lazur-ĉiel’
Inter muzika mar’ kaj oro lita,
Vi lumas, ho Brazilo, Amerik-juvel’
Per sun’ de Nova Mondo lumigita!

Ol la ĉarmoj alilandaj
Via flor-vario estas pli ornama,
Viaj boskoj – pli vivantaj,
Kaj vivado en vi estas ja pli ama!

Patri’ amata,
Adorata,
Vivu, vivu!

Brazil’, la stela flago, kiun portas vi,
Eterne estas nur simbolo ama,
Kaj ĝiaj flav’ kaj verdo nur parolu pri
Ĝisnuna glor’ kaj paco porĉiama!

Sed se Justec’ bezonos klaban forton,
Ne mankos la kuraĝo de l’ gefiloj,
Ĉar viaj adorantoj spitas morton!

Land’ adorata,
Inter land-mil’,
Mia Brazil’,
La plej amata!

Gefilojn vartas per patrin’-ĝentil’,
Land’ amata, Brazil’!

——————————————————-
Niajn specialajn dankojn al S-ro Gersi Alfredo Bays, eldonisto de la eldonejo Fonto, en Chapecó, Ŝtato Santa Catarina, suda Brazilo. S-ro Gersi Alfredo Bays kunlaboras kun nia programo kaj ni omaĝos lin en nia venonta elsendo.

Saluton! Mi estas Djalma Pessata kaj vi aŭskultas nun la radio-programon “Parolu, Mondo!”. Hodiaŭ ni prezentos la duan ĉapitron de la rakonto “La Divenistino”, de Machado de Assis, kun traduko kaj voĉlego de Paulo Sérgio Viana. En la dua parto de nia programo, Emílio Cid prezentos informojn pri la Gazetara Kampanjo ĉirkaŭ la UK 2010.

Ĉu Vi Scias?

La unua eseo de Zamenhof aperis en 1889 en la gazeto “La Esperantisto”. Pri kio temis tiu eseo?
Sendu vian respondon ĝis la 26-a de julio per la retadreso falamundoesperanto@gmail.com. Unu el vi povos gajni la diskon “Simbiozo”, kun tekstoj de Geraldo Mattos kaj muzikoj de Flávio Fonseca.

Rimarkoj:

1-La skipo de “Parolu, Mondo!” ne povas konkuri al premio.
2-Ni sendos la premion al la gajnonto per ordinara letero.
3-Inter la solvintoj ni lotumos nur unu premion.

Aferoj de la Vivo

La Divenistino
Verkis: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
2-a Parto

Paulo Sérgio Viana
          Vilela, Camilo kaj Rita, tri nomoj, unu aventuro kaj nenia klarigo pri la komenco. Ek al ĝi. La du unuaj estis amikoj de infanaĝo. Vilela plenumis karieron de magistratano. Camilo fariĝis ŝtatoficisto, kontraŭ la volo de sia patro, kiu emis vidi lin kuracisto; sed la patro mortis, kaj Camilo preferis esti nenio, ĝis la patrino havigis al li ŝtatan oficon. En la komenco de 1869, Vilela revenis el la provinco, kie li edziĝis al bela kaj ventkapa sinjorino; li forlasis magistratecon kaj venis por starigi advokatan oficejon. Camilo trovis al li domon en la regiono ĉirkaŭ Botafogo, kaj iris akcepti ilin.
          -Ĉu Camilo estas vi? – ekkriis Rita, donante al li la manon. Vi ne povas imagi, kiel mia edzo estimas vin; li ĉiam parolis pri vi.
          Camilo kaj Vilela rigardis unu la alian ame. Ili ja estis amikoj. Poste, Camilo al si mem rekonis, ke la edzino de Vilela ne kontraŭas la leterajn komentojn de la edzo. Fakte, ŝi estis gracia kaj vigla je gestoj, varmaj okuloj, delikata kaj demandesprima buŝo. Ŝi estis iom malpli juna ol ili ambaŭ: ŝi estis tridekjara, Vilela dudek-naŭ- kaj Camilo dudek-ses-. Tamen, la severa sinteno de Vilela ŝajnigis lin malpli juna ol la edzino, dum Camilo estis naivulo koncerne psikan kaj praktikan vivon. Mankis al li same la efiko de la tempo, kiel la kristalaj okulvitroj, kiujn naturo metas en la lulilojn de iuj homoj por anticipi la jarojn. Nek sperto, nek intuo.
          La tri homoj kuniĝis. Kunvivado kondukis al intimo. Iom poste mortis la patrino de Camilo, kaj je tia katastrofo, vera katastrofo, la du sin montris grandaj liaj amikoj. Vilela prizorgis la sepulton, la mortokultojn, kaj la inventaron; Rita speciale zorgis pri la koro, kaj neniu ĝin farus pli bone.
          Kiamaniere ili alvenis al amo, tion li neniam eksciis. La fakto estis, ke al li plaĉis pasigi la horojn apud ŝi; ŝi estis lia psika flegistino, preskaŭ fratino, sed ĉefe ŝi estis virino, bela virino. “Odor di femina”: jen tio, kion li ensorbis de ŝi, kaj ĉirkaŭ ŝi, por ĝin enigi en sin mem. Ili legis la samajn librojn, kune vizitis teatrojn, kune promenis. Camilo al ŝi instruis ludadon de damoj kaj ŝako kaj ili ludadis vespere; – ŝi mallerte ludadis – li, por plaĉi al ŝi, iom malpli. Tiel fluadis la afero. Sed koncerne la homojn, jen la obstinaj okuloj de Rita, kiuj ofte serĉadis liajn, kiuj pridemandis liajn, antaŭ ol tion fari al la edzo, la malvarmaj manoj, la nekutimaj sintenoj. Unu tagon, je lia naskiĝdato, li donace ricevis de Vilela riĉan promenbastonon, kaj de Rita apenaŭ karton kun vulgara, krajonskribita saluto, kaj tiam li povis legi en la propra koro; li ne sukcesis apartigi la okulojn for de la letereto. Vulgaraj vortoj; sed ekzistas vulgaraĵoj sublimaj, aŭ almenaŭ plezurigaj. La malnova kaleŝo, en kiu vi unuafoje promenis kun la amatino, vi ambaŭ enfermitaj, valoras kiel la ĉaro de Apolono. Tia estas homo, tiaj estas la aferoj ĉirkaŭ li.

A Cartomante
De: Machado de Assis
2ª Parte

          Vilela, Camilo e Rita, três nomes, uma aventura, e nenhuma explicação das origens. Vamos a ela. Os dois primeiros eram amigos de infância. Vilela seguiu a carreira de magistrado. Camilo entrou no funcionalismo, contra a vontade do pai, que queria vê-lo médico; mas o pai morreu, e Camilo preferiu não ser nada, até que a mãe lhe arranjou um emprego público. No princípio de 1869, voltou Vilela da província, onde casara com uma dama formosa e tonta; abandonou a magistratura e veio abrir banca de advogado. Camilo arranjou-lhe casa para os lados de Botafogo, e foi a bordo recebê-lo.
          — É o senhor? exclamou Rita, estendendo-lhe a mão. Não imagina como meu marido é seu amigo; falava sempre do senhor.
          Camilo e Vilela olharam-se com ternura. Eram amigos deveras. Depois, Camilo confessou de si para si que a mulher do Vilela não desmentia as cartas do marido. Realmente, era graciosa e viva nos gestos, olhos cálidos, boca fina e interrogativa. Era um pouco mais velha que ambos: contava trinta anos, Vilela vinte e nove e Camilo vente e seis. Entretanto, o porte grave de Vilela fazia-o parecer mais velho que a mulher, enquanto Camilo era um ingênuo na vida moral e prática. Faltava-lhe tanto a ação do tempo, como os óculos de cristal, que a natureza põe no berço de alguns para adiantar os anos. Nem experiência, nem intuição.
          Uniram-se os três. Convivência trouxe intimidade. Pouco depois morreu a mãe de Camilo, e nesse desastre, que o foi, os dois mostraram-se grandes amigos dele. Vilela cuidou do enterro, dos sufrágios e do inventário; Rita tratou especialmente do coração, e ninguém o faria melhor.
          Como daí chegaram ao amor, não o soube ele nunca. A verdade é que gostava de passar as horas ao lado dela; era a sua enfermeira moral, quase uma irmã, mas principalmente era mulher e bonita. Odor di femina: eis o que ele aspirava nela, e em volta dela, para incorporá-lo em si próprio. Liam os mesmos livros, iam juntos a teatros e passeios. Camilo ensinou-lhe as damas e o xadrez e jogavam às noites; — ela mal, — ele, para lhe ser agradável, pouco menos mal. Até aí as cousas. Agora a ação da pessoa, os olhos teimosos de Rita, que procuravam muita vez os dele, que os consultavam antes de o fazer ao marido, as mãos frias, as atitudes insólitas. Um dia, fazendo ele anos, recebeu de Vilela uma rica bengala de presente, e de Rita apenas um cartão com um vulgar cumprimento a lápis, e foi então que ele pôde ler no próprio coração; não conseguia arrancar os olhos do bilhetinho. Palavras vulgares; mas há vulgaridades sublimes, ou, pelo menos, deleitosas. A velha caleça de praça, em que pela primeira vez passeaste com a mulher amada, fechadinhos ambos, vale o carro de Apolo. Assim é o homem, assim são as cousas que o cercam.

        
Muzika Momento

Frua Frost’
Kantas: Attila Schimmer

Attila Schimmer

La frua frost’, kuriero de la vintro
Diras “salut’” malvarme al la kor’
De frua frost’ l’amantoj havas timon
Anĝel’ falanta frapas ĉe la pord’
La frua frost’ alvenis senatente
Palluma prujno kuŝas sur la ter’
La frua frost’ atakinte nian sonĝon
Ne venku ankoraŭ, ne alvenis nia temp’ !

Ekstere en la griza kort’ ekploras ruĝa roz’
Ĝi sentas, ke la vintro venas kune kun la mort’
Reprenante ĝian lastan forton
Vokas nun someran pluvon
Forpeli la malvarman venton reen en la for
Repetante, reŝtelante lastan vivon el la kor’

La frua fost’, kuriero de la vintro
Diras “salut’” malvarme al la kor’
De frua frost’ l’amantoj havas timon
Anĝel’ falanta frapas ĉe la pord’
La frua frost’ alvenis senatente
Palluma prujno kuŝas sur la ter’
La frua frost’ atakinte nian sonĝon
Ne venku ankoraŭ, ne alvenis nia temp’!

La mistero malkovriĝis, la mensogo estas for
Mi forviŝas miajn larmojn kaŭzitajn de la sort’
Divenante la dezirojn viajn
Dolĉiĝas la rilato nia
Ĝis la nuboj malaperas sur la firmament’
Ornamita ĉielarko spitas fiere al la vent’

La frua frost’…………

“Parolu, Mondo!” Informas

         Gazetara Kampanjo ĉirkaŭ la Universala Kongreso  2010

           La Gazetara Kampanjo ĉirkaŭ la UK  celas informi lokajn ĵurnalojn tra la mondo pri la partoprenoj de siaj sam-urbanoj en la UK, kaj ebligi la aperon de raportoj pri Esperanto kaj pri la Kongreso.
          La originala ideo pri tiu kampanjo aperis dum la kongreso de Helsinko per propono de S-ro Giancarlo Fighiera, kaj poste la Brusela Komunikad-Centro sukcese organizis ĝin dum kelkaj jaroj.
          En la pasinta jaro, la estraro de UEA decidis ke estu restarigita la Gazetara Kampanjo ĉirkaŭ la UK, kaj danke al la klopodoj de la CO, kaj ĝia direktoro Osmo Buller, de la Pola LKK  kaj ankaŭ de kelkaj aktivuloj aperis pli ol cent raportoj pri Esperanto en ĵurnaloj de pluraj landoj.
          Ekde la pasintjara kampanjo ni petas ke la kongresanoj mem kontaktu la ĵurnalojn, ĉar ne eblas al malmultaj voluntuloj fari milojn da kontaktoj.
          En la kongresoj ni havas oportunon partopreni kaj ĝui altnivelajn prelegojn, kunsidojn kaj prezentadojn faritajn de gravaj samideanoj.  Eble vi, kara leganto, ne estos gvidanto de tiaj eventoj, sed ankaŭ via partopreno estas tre grava, ĉar la kongreso okazos por vi kaj pro vi.
          Via partopreno evidentigas la diferencon inter kongreso de iu projekto de lingvo kun dekoj da homoj, kaj kongreso de sukcesinta, parolata, vivanta lingvo kun miloj da kongresanoj.
          Pro tio, ke via partopreno estas tiom grava, vi ne povas perdi la oportunon informi pri la kongreso kaj pri esperanto al la ĵurnaloj de via regiono. Eble vi apartenas al malgranda grupo de via urbo, aŭ eble vi estas la sola homo de via urbo, kiu iras al kongreso de Havano. Do, vi reprezentos vian urbon en unika evento kun miloj da homoj el cento da landoj, kie ĉiuj interkompreniĝas sen interpretisto, sur egala lingva bazo.
          Tio certe estas interesa kaj publikinda fakto por la gazetaro.
          Ĉi-jare ni kongresos en Kubo, lando kun tradicia esperanta movado. Kongresi ne signifas ke nia movado apogas, nek kontraŭas kuban politikon. Nia movado estas neŭtrala kaj estas ĉie en la mondo, kie estas esperantistoj, sendepende de reĝimoj nek politikaj vidpunktoj.  Esperantistoj agadas por interkompreniĝo de la popoloj, ĉie, ĉiam, ĉiel.
          Kubo certe alvokos kroman intereson de la ĵurnaloj, do kara kongresano, ne hezitu telefoni al via loka ĵurnalo, radiostacio aŭ televidprogramo kaj oferti al viaj samurbanoj tiom riĉan informon pri nia kongreso.
          En nia paĝo www.gazetaro.co.nr  vi trovos sugestojn pri informa teksto, adresojn de redakcioj kaj detalojn pri la kampanjo. Ni kalkulas je via agado.

Emilio Cid
komisiito de UEA pri la Gazetara Kampanjo ĉirkaŭ la UK 2010

Campanha Jornalística em torno do Congresso Universal 2010

          A Campanha Jornalística em torno do Congresso Universal objetiva informar os jornais locais pelo mundo sobre as participações de seus conterrâneos no Congresso Universal e possibilitar o aparecimento de reportagens sobre o Esperanto e sobre o Congresso.
          A ideia original dessa campanha surgiu durante o congresso de Helsinki através de uma proposta do Sr. Giancarlo Fighiera e depois o Centro de Comunicação de Bruxelas organizou-a com sucesso durante alguns anos.
          No ano passado, a diretoria da UEA decidiu restaurar a Campanha Jornalística em torno do UK e graças aos esforços do CO(Centra Oficejo) e de seu diretor Osmo Buller, do LKK(Loka Kongresa Komitato)polonês e também de alguns ativistas apareceram mais de cem reportagens sobre o esperanto em jornais de vários países.
          Desde a campanha do ano passado nós pedimos que os congressistas mesmos contactem os jornais, porque não é possível aos poucos voluntários fazer milhares de contatos.
          Nos congressos nós temos uma oportunidade de participar e usufruir de palestras de alto nível, reuniões e apresentações feitas por importantes samideanos. Talvez você, caro leitor, não será um dirigente desses eventos, mas sua participação será muito importante porque o congresso acontecerá para você e por causa de você.
          Sua participação evidencia a diferença entre um congresso de um projeto de língua com dezenas de pessoas e um congresso de uma língua de sucesso, falada, viva, com milhares de congressistas.
          Por sua participação ser tão importante você não pode perder a oportunidade de informar sobre o congresso e sobre o Esperanto aos jornais de sua região. Talvez você pertença a um pequeno grupo de sua cidade, ou talvez você seja a única pessoa de sua cidade que irá ao congresso de Havana. Então, você representará sua cidade em um evento único com milhares de pessoas de uma centena de países, onde todos se compreendem sem intérpretes, sobre uma base linguística igualitária.
          Isso certamente é interessante e é um fato digno de publicação pela imprensa.
          Neste ano nós faremos o congresso em Cuba, um país com tradição no movimento esperantista. Fazer o congresso não significa que nosso movimento apoia ou é contrário à política cubana. Nosso movimento é neutro e existe em todo lugar do mundo, onde estão os esperantistas, independentemente de regimes e pontos-de-vista políticos. Esperantistas agem pelo entendimento entre os povos, em todo lugar, sempre, de toda maneira.
          Cuba certamente despertará um interesse complementar dos jornais, então, querido congressista, não hesite em telefonar ao seu jornal local, estação de rádio ou programa de televisão e ofertar aos seus conterrâneos uma informação tão rica sobre nosso congresso.
          Em nossa página www.gazetaro.co.nr você encontrará sugestões de texto informativo, endereços de redações e detalhes sobre a campanha. Nós contamos com sua ação.

Texto original: Emílio Cid
Comissário da UEA da Campanha Jornalística em torno do Congresso Universal de 2010
Tradução para o Português: Djalma Pessata

Muzika Momento

Trovis mi Patrujon
Verkis: Lajos Boros
Tradukis: Péter Rados
Kantas: Anjo Amika

Anjo Amika

Oni al mi diris land’ via posed’,
Ricevis fil’ de ter’ la valon en hered’.
Vivis mi sen la sci’ kiun amu mi,
Ĉu eblas vivi jam sen ĉi emoci’.
Dum veno kaj en ir’ mi ekkonis vin
Do kiel ami vin eksciis la sin’;
Ĉion ekhavis li scias patrujan’
Ĉion posedas li ne estas orfo jam.

Refreno:
Trovis mi patrujon,
mia estas ĉi ter’
vidas mi la vojon
de Danub-river’. (2-foje)

Batadon sentas mi nun de via kor’
Respondon scias mi al la voka vol’,
Vidas mi vin ĉiam estas mi hungar’
Parolas mia buŝ’ lingvon de l’madjar’.

Refreno

Vidas mi vin ĉiam estas mi hungar’
Parolas mia buŝ’ lingvon de l’ madjar’.
Diras al vi poet’ lulilo kaj tombar’,
Fidela al patruj’ estu, ho hungar’.

Refreno

Vidas mi la vojon de Danub-river’.

Saluton! Mi estas Djalma Pessata. Hodiaŭ, en Aferoj de la Vivo, ni komencos elsendi nur en Esperanto la rakonton  “La Divenistino”, de Machado de Assis, en traduko kaj voĉlego de Paulo Sérgio Viana. “La Divenistino” estos prezentita en 6 partoj.

Ĉu Vi Scias?

Jacques-Louis Mahé(1912-1992)

La unua longdaŭra filmo originale parolata en Esperanto estis “Angoroj”. Temas pri kriminala filmo produktita de Jacques-Louis Mahé, en Parizo, Francio, en la jaro 1964.
Kiu ricevos la libron “Vivoj Sekaj” estas…Serio Boschin, el Trevizo, Italio. Gratulon al Serio kaj dankon al ĉiuj, kiuj partoprenis  en nia lotumo.

Aferoj de la Vivo

La Divenistino
Verkis: Machado de Assis
Tradukis kaj voĉlegas: Paulo Sérgio Viana
1-a Parto

          Hamleto rimarkigas al Horacio, ke ekzistas pli da aferoj en ĉiel’ kaj sur la tero, ol instruas filozofoj. Ĉi tiun saman klarigon prezentis la bela Rita al la juna Camilo, en novembra vendredo de 1869, kiam li ridadis pri ŝi, ĉar en la antaŭa tago ŝi konsultis kartdivenistinon; sed ŝi tion faris per malsamaj vortoj.
          -Ridu, ridu. Tiaj estas viroj; ili kredas nenion. Do sciu, ke mi iris, kaj ŝi divenis la motivon de la konsulto, eĉ antaŭ ol mi diris ĝin. Ŝi apenaŭ dismetis la kartojn, kaj diris: “Vi amas iun…”. Mi konfesis, ke jes, kaj tiam ŝi daŭre dismetadis la kartojn, kombinis ilin, kaj fine asertis, ke mi timas, ke vi forgesu min, sed ke tio ne estas vero.
          -Ŝi eraris! – interrompis Camilo, ridante.
          -Ne diru tion, Camilo. Se vi scius, kia estas mia stato, lastatempe, pro vi. Vi scias;mi jam diris. Ne ridu pri mi, ne ridu…
          Camilo prenis ŝiajn manojn kaj serioze kaj fikse rigardis ŝin. Li ĵuris, ke li tre amas ŝin, ke ŝiaj timoj ŝajnas infanaj; ĉiuokaze, kiam ŝi ektimos, tiam la plej oportuna divenisto estos li mem. Poste li admonis ŝin; li diris, ke estas malprudente viziti tiajn domojn. Vilela povus informiĝi, kaj poste…
          -Neeble! – mi zorge agis, kiam mi envenis la domon.
          -Kie estas la domo?
          -Ĉi-proksime, ĉe la Strato de Malnova Gvardio, neniu preterpasis en tiu momento; mi ne estas freneza.
          Camilo denove ridis.
          -Ĉu vi ja kredas pri tiaj aferoj? – li demandis.
          Tiam, sen la konscio, ke ŝi tradukas Hamleton en la portugalan, ŝi diris al li, ke ekzistas multaj misteraj veraĵoj en ĉi tiu mondo. Se tamen li ne kredas, tiam nenio farebla; sed fakte la divenistino ĉion divenis. Kio pli? La pruvo jen estas, ke ŝi nun estas trankvila kaj kontenta.
          Li preskaŭ parolis, sed sin retenis. Li ne volis forŝiri de ŝi la iluziojn. Dum infanaĝo, kaj eĉ poste, ankaŭ li estis superstiĉa, posedis tutan arsenalon da kredaĉoj, kiujn en li enmetis la patrino, kaj malaperis je la dudekjara aĝo. Kiam li lasis fali tiun tutan parazitan vegetaĵon, tiel ke restis nur la trunko de religio, ĉar li ricevis de la patrino ambaŭ instruojn, tiam li envolvis ilin en la saman dubon kaj tuj poste en unu solan kompletan neadon. Camilo kredis nenion. Kial? Li ne povus respondi, li ne havis unu nuran argumenton; li limigis sin al plena neado. Kaj mi misesprimiĝas, ĉar neado ja estas asertado, kaj li ne formulis la kredomankon; antaŭ la mistero, li kontentiĝis per eklevo de la ŝultroj kaj foriris.
          Ili disiĝis kontentaj, li eĉ pli ol ŝi. Rita estis certa, ke ŝi estas amata; Camilo ne nur estis certa, sed krome konstatis, ke ŝi ektremas kaj riskas kuradi al divenistinoj pro li, kaj eĉ se li ŝin forte admonis, tamen li ne povis ne senti flaton. La domo de la rendevuo situis ĉe la antikva Strato de Kapuĉuloj, kie loĝis samprovincanino de Rita. Ĉi tiu malsupren venis laŭ la Strato de Mangarboj direkte al Botafogo, kie ŝi loĝis; Camilo descendis laŭ la Strato de Malnova Gvardio, kaj preterpase rigardis al la domo de la divenistino.

A Cartomante
De: Machado de Assis
1ª Parte

          Hamlet observa a Horácio que há mais cousas no céu e na terra do que sonha a nossa filosofia. Era a mesma explicação  que dava a bela Rita ao moço Camilo, numa sexta-feira de Novembro de 1869, quando este ria dela, por ter ido na véspera consultar uma cartomante; a diferença é que o fazia por outras palavras.
          -Ria, ria. Os homens são assim; não acreditam em nada. Pois saiba que fui, e que ela adivinhou o motivo da consulta, antes mesmo que eu lhe dissesse o que era. Apenas começou a botar as cartas, disse-me: “A senhora gosta de uma pessoa…”  Confessei que sim, e então ela continuou a botar as cartas, combinou-as, e no fim declarou-me que eu tinha medo de que você me esquecesse, mas que não era verdade…
          -Errou! Interrompeu Camilo, rindo.
          -Não diga isso, Camilo. Se você soubesse como eu tenho andado, por sua causa. Você sabe; já lhe disse. Não ria de  mim, não ria…
          Camilo pegou-lhe nas mãos, e olhou para ela sério e fixo. Jurou que lhe queria muito, que os seus sustos pareciam de criança; em todo o caso, quando tivesse algum receio, a melhor cartomante era ele mesmo. Depois, repreendeu-a; disse-lhe que era imprudente andar por essas casas. Vilela podia sabê-lo, e depois…
          -Qual saber! tive muita cautela, ao entrar na casa.
          -Onde é a casa?
          -Aqui perto, na rua da Guarda Velha; não passava ninguém nessa ocasião. Descansa; eu não sou maluca.
          Camilo riu outra vez:
          -Tu crês deveras nessas coisas? perguntou-lhe.
          Foi então que ela, sem saber que traduzia Hamlet em vulgar, disse-lhe que havia muito cousa misteriosa e verdadeira neste mundo. Se ele não acreditava, paciência; mas o certo é que a cartomante adivinhara tudo. Que mais? A prova é que ela  agora estava tranqüila e satisfeita.
          Cuido que ele ia falar, mas reprimiu-se, Não queria arrancar-lhe as ilusões. Também ele, em criança, e ainda depois, foi supersticioso, teve um arsenal inteiro de crendices, que a mãe lhe incutiu e que aos vinte anos desapareceram. No dia em que deixou cair toda essa vegetação parasita, e ficou só o tronco da religião, ele, como tivesse recebido da mãe ambos os ensinos, envolveu-os na mesma dúvida, e logo depois em uma só negação total. Camilo não acreditava em nada. Por quê? Não poderia dizê-lo, não possuía um só argumento; limitava-se a negar tudo. E digo mal, porque negar é ainda afirmar, e ele não formulava a incredulidade; diante do mistério, contentou-se em levantar os ombros, e foi andando.
          Separaram-se contentes, ele ainda mais que ela. Rita estava certa de ser amada; Camilo, não só o estava, mas via-a estremecer e arriscar-se por ele, correr às cartomantes, e, por mais que a repreendesse, não podia deixar de sentir-se lisonjeado. A casa do encontro era na antiga rua dos Barbonos, onde morava uma comprovinciana de Rita. Esta desceu pela rua das Mangueiras, na direção de Botafogo, onde residia; Camilo desceu pela da Guarda velha, olhando de passagem para a casa da cartomante.

 
Muzika Momento

Nur vi estas ŝanco mia
Kantas: Ĵomart kaj Nataŝa

 
Ĵomart kaj Nataŝa

Mi perdis kapablojn pentri:
Jen kuŝas blanka folio.
Ĉu eblas pentri sentojn,
Se sentas vi nenion?

Mi perdis kapablojn kanti:
Silentas animo mia.
Ĉu eblas kanti vagante
Sen kredo pri bono ia?

Ne povas mi rememori
Pri hieraŭaj tagoj:
Mi perdis kapablojn plori,
Ĉu povas vi imagi?
Mi perdis kapablojn plori,
Ĉu povas vi imagi?

Mi helpon bezonas vian,
Ĉu povas vi min kuraci?
Vi estas memoro mia,
Nur vi estas mia ŝanco.

Kaj eble vi povas respondi
Al unu demando mia:
Pro kio en la mondo
Ni perdas unu alian?

Vi miajn manojn prenos,
Forpelos mian doloron,
Mi scias…
Respondoj alvenos matene:
Mi havas esperon ankoraŭ.
Respondoj alvenos matene:
Mi havas esperon ankoraŭ.

Vi miajn manojn prenos,
Forpelos mian doloron,
Mi scias…
Respondoj alvenos matene:
Mi havas esperon ankoraŭ.
Respondoj alvenos matene:
Mi havas esperon ankoraŭ.

Mi havas esperon ankoraŭ.

“Parolu, Mondo!” Informas

Brazila Nacia Biblioteko

Aloísio Sartorato informas, ke la Brazila Nacia Biblioteko, kies sidejo estas en Rio-de-Ĵanejro, enhavas entute  217 verkojn registritajn en kaj pri Esperanto. Se vi volas scii el kiuj titoloj konsistas tiu kolekto, vizitu la retpaĝaro de la biblioteko ĉe www.bn.br 

Ni Rekomendas

La granda londona firmao pri lingvolernmetodoj Eurotalk aldonis Esperanton inter 120 ĝis nun proponitaj. La kolekto por Esperanto konsistas el 5 KDoj: por komenci, por fari pliajn paŝojn, vorttrezoro por infanoj, por uzado en entrepreno kaj por junuloj. Pli da detaloj ĉe eurotalk.com

Aŭdu kaj Lernu

Unu-nombro signifas, ke temas pri unu afero. Multe-nombro signifas, ke estas pli ol unu afero.Gramatikan multe-nombron oni montras per la finaĵo J. Manko de J-finaĵo montras unu-nombron. Ekzemple:
unu tago – pluraj tagoj
unu domo – tri domoj

El Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko

Humuraĵo

Post hejmenreveno de la lernejo Johano demandis sian patron:
“Ĉu vi povas skribi vian nomon kun fermitaj okuloj?”
“Kompreneble”,  respondis la patro.
“Bonege! Bonvolu do subskribi mian lernonotan kajeron.”

 
Muzika Momento

Nova Ŝanco
Teksto : Kris Spitzer
Traduko : Roel Haveman
Muziko : Kris Spitzer kaj  François Tijou
Kantas: Kore

Ni baldaŭ metos la muziktekston.