Datrevenantoj [14:30m]: Play Now | Play in Popup | Download

 

 La Verda Biblio kaj UEA [9:30m]: Play Now | Play in Popup | Download

Hodiaŭ estas festa tago en “Parolu, mondo!” Homaĝe al la datrevenantoj: Emilio Cid, Ari Caldeira, Lucas Yassumura kaj UEA! Raporto pri Monda Socia Forumo – Emilio Cid ; La Semisto – Ari Caldeira

Dua parto: La verda Biblio kaj la 100-jara UEA

Legu la tekstojn de la programo“Parolu, mondo!” Saluton, kara aŭskultanto! Tiu ĉi programo estas speciala elsendo homaĝe al la datrevenantoj de nia skipo: La direktoro Lucas Yassumura, Ari Caldeira kaj Emilio Cid! Krom da centjariĝo de UEA, en la 28-a de aprilo! Vivu!

FELIĈAN NASKIĜDATREVENON!

Hodiaŭ la datrevenantoj faras la programon por vi! Ĝuu ĝin! Frandu kun ni la kukon de la amikeco! Kaj kantu…”En la plej bela tago… ni gratulas al vi! Dezirante feliĉon kaj la benon de Di’ !

Raporto de Emilio Cid: MSF – Monda Socia Forumo

Esperanto en la paĝaro de la Monda Socia Forumo

http://www.forumsocialmundial.org.br

La MSF estas movado sufiĉe neutrala kiu provas arigi movadanojn el ĉiuj branĉoj de la socio por proponi “alian mondon” pli justan. Ĝia nomo estas kontraŭ-aludo al la Monda Ekonomia Forumo, kiu okazas en Svisio por diskuti kiel pli bone ekspluati la mondon.

Ĝi ne permesas partoprenon de registaroj nek politikaj partioj. Ĝi proponas alian ordon en la socio kaj ekonomio, simile al esperanto kiu proponas alian ordon en la internacia komunikado.

En februaro 2008 la franco Vilhemo Lutermano instigis esperantistojn skribi al la MSF proponante esperanton.
En la sama tago Rodrigo Nobile, kiu respondecas pri la paĝaro de la MSF respondis al kelkaj esperantistoj akceptante la proponon.

En Marto la kolombiano, loĝanta en Belgio, Jacob Hasbun skribis la MSF en la kastilia informante pri la unuaj tradukoj kaj pri la adreso de la tradukejo www.parolumondo.com/forumo
——————-
La devizo de la Monda Socia Forumo estas “Alia mondo eblas”. Oni ofte nomas la MSF-n kiel “alimondisma” movado.

Laŭ Klaŭdjo Piron
La monda socia forumo certe estas la iniciato, kiu plej esperigas ĉiujn, kiuj deziras, ke enmondiĝu nova ordo ekonomia kaj politika, pli justa ol tio, kion oni nun trudas al ni kun la nomo “tutmondigo”. Sed por efike agi, necesas efika komunikado, precipe inter la aktivaj elementoj de la plej malfavoritaj medioj. Necesas ankaŭ ŝanĝo en la maniero pensi, distanciĝo rilate al la valoroj, kiujn la amaskomunikiloj disvastigas: tiuj, tre ofte, esprimas nur la interesojn de la potencularo.

Vi povas legi kaj vidi fotojn de la agado de esperantistoj kaj de UEA en la pasintaj forumoj ĉe:
http://eo.wikipedia.org/wiki/Monda_Socia_Forumo

En 2004 estis budo de la Universala Esperanto-Asocio dum la Monda Socia Forumo (MSF) en Mumbajo, Barato.
D-ro A Giridhar RAO, D-ro RANGANAYAKULU , S-ro Nisĉad SALAM , Raĝeŝvar Redi, Guy BARBIER
——————————–

2005 Libero por la Lingvoj www.liberoporlalingvoj.cjb.net , Brazila Esperanto Ligo, Amerika Komisiono de UEA
Francisko Simonnet, Paŭlo Isaías Ereno Taŭtê Oliveira, Daniel Haddad , Rodrigo de Méo, Jozefo Paĉeco, Neil Bronstejn, kaj D-ro José Vergara

En 2006
Kunordigite de UEA, tri afrikaj esperantistoj vojaĝis al Bamako (Malio), por agi tie por Esperanto kadre de la Monda Socia Forumo okazonta de la 19-a ĝis la 23-a de januaro. Ili estas la beninano Francois Hounsounou (TEJO-estrarano) kaj la eburbordano Antoine Kouablan, kiuj ambaŭ membras en la nova Afrika Komisiono de UEA, kaj la togolanda aktivulo Adje Adjevi. Surloke aliĝas al ili la maliano Drissa Flayoro kaj la franco Francisko Simonnet.

Ĉi-jare tiu mondskala evento de la civila socio, sociaj movadoj kaj neregistaraj organizaĵoj, kies celo estas spert-interŝanĝado kaj demokrata diskutado pri ideoj serĉe de praktikaj vojoj al pli justa mondo, estas la unuan fojon tricentra, kun Caracas (Venezuelo) kaj Karaĉi (Pakistano) kiel kromaj okazejoj, kaj en ĉiuj Esperanto kaj ĝia ĉirkaŭa temaro lingva demokratio kaj lingva ekologio aktive reprezentiĝas per atelieroj, informobudoj kaj aliaj agoj.

Parte, tiu ĉi videbligo de Esperanto sur tiuj aparte gravaj scenejoj de la Monda Socia Forumo rezultis el la iniciato de Jose´ Antonio Vergara el Ĉilio, komitatano de UEA, kiu gajnis sperton kiel Esperanto-aganto ĉe antaŭaj okazigoj de MSF en Porto Alegro (Brazilo). Pri sia sperto li prelegis en la Kleriga Lundo de la UK en Vilno kaj tiam komenciĝis kontaktoj kun afrikaj, pakistanaj kaj barataj esperantistoj por instigi ilin al partopreno. Samtempe oni petis volontulan financan subtenon por la vojaĝkostoj de la afrikanoj. La Centra Oficejo de UEA helpis kolekti la monon kaj transsendi ĝin al la vojaĝontoj.

Estas interese, ke okazas kunlaboro inter kontinentaj komisionoj kaj kelkaj landaj asocioj de UEA, kaj aliaj organizaĵoj ekster ĝia medio, rekte partoprenantaj la Forumon aŭ reprezentataj en ĝi, kiel la Kooperativo Esperanto-Amikaro, Monda Asembleo Socia, SAT kaj Libero por la Lingvoj. En Caracas gvidos la E-ĉeeston la venezuelano Juan Negrete kaj en Karaĉi la pakistanoj Ŝabbir Ahmad Sial kaj Jawaid Eahsan kune kun A. Giridhar Rao el Barato, el kiuj la du lastaj estas komitatanoj de UEA. En la tri centroj al la partoprenantoj eventuale aliĝas ankaŭ aliaj lokaj esperantistoj.

Laŭ la argentinano loĝanta en Brazilo, Prof. Lunazzi:
Ni instigu ĉiun esperantiston legi almenaŭ iomete sed konstante, por ke ili havu la registron pri uzado. Se niaj samideanoj konscias kaj almenaŭ unu foje jare sendas mesaĝon al la MSForumaj organizantoj raportante pri la utilo de la esperanta versio, en tiu momento ili perceptos ĝin.

Ni instigu al legadon, eĉ al tiuj kiuj ne multe interesiĝas pri la MSFa agado.

Ni estu atenta por kapti la neesperantistoj kiuj kontaktus nin vidante la eblecon pri lingvo en la paĝaro, kaj enkonduku ilin lerni esperanton.

Laŭ Jacob Hasbun

La ora argumento, kiun ni disponas, konsistas en tio, ke Esperanto estas la ununura lingvo en la mondo, kies naturo estas “alimondisma”, esprimas tutfacile alimondisme, kaj konstituas ankaù ege konsiderinda historia atingo, ĉe la kampo pri lingvaj rilatoj, de tiu sama alimondisma spirito: Esperanto antaùprezentas ĉiujn aktualajn kaj estontajn venkoj de la alimondismo. Mi kredas, ke la aktuala estraro de tiu monda forumo estas iugrade “varbebla”, kondiĉe, ke ni lerte insistu.

Nun ni havas grandan ŝancon por ke Esperanto iĝu la internacia lingvo de la movado kiu celas alian mondon pli justa .

Bedaŭrinde multaj esperantistoj ankoraŭ ne povis iri persone al la Forumo.

En 2009 la MSF okazos en Belém-Parao, urbo kiu situas en Amazonio en la nordo de Brazilo, ĉirkaŭ 3.000 km de San-Paŭlo.

La elekto de tiu urbo en fora parto de la mondo, malhelpas nian partoprenon. Por Europanoj, Belem estas pli proksime geografie, sed la aviadilo iras unue suden al SP, kaj de SP ĝi revenas norden al Parao.

Sed se multaj el ni ne povas iri al la MSF, ni povas uzi interreton por disvastigi Esperanton, kaj per Esperanto ebligi plurajn utilajn tradukojn.

Per la paĝaro de la MSF, multaj homoj havos la unuan kontakton kun Esperanto, sed ili vidos ĝin ne kiel la lingvo de la estonto. Ili vidos ĝin kiel utila lingvo, kiu ebligas al ili legi tekstojn en la araba, rusa, japana, ktp, NUN .

La estraro de la MSF tre fidis je nia laboro, kaj ni devas nun meriti tiun fidon.

Ni ĉiuj klopodu traduki tekstojn kaj varbi novajn tradukantojn.

Bonvolu disvastigi la novaĵon al multaj homoj kaj peti helpon de kunlaborantoj.
www.parolumondo.com/forumo

Ari Caldeira legas la historieton La Semisto, de Divaldo Pereira Franco, traduko de Nelson Pereira de Souza.

Angeliko, la instruistino, estis rigardata kiel ne normala pro ŝiaj strangaĵoj.Ŝiaj gelernatoj en la unuagrada lernejo, kie ŝi instruadis jam de pluraj jaroj, konsideris ŝin ja stranga homo. Kvankam ŝi estis bonega instruistino, ofte en ŝiaj veturoj ir-revene de la hejmo al la lernejo ŝi faris geston kaj manmovojn tute ne konsentajn kun la sinteno de edukistino. S-ino Angeliko loĝis en urbeto kaj instruis en apuda vilaĝo.Inter unu kaj alia ŝi veturis per fervojo.Irante al la lernejo, ŝi ĉiutage envagoniĝis kaj sidiĝis ĉe iu fenestro, preskaŭ ĉiam ŝi revenis hejmen ĉe la sama fenestro. La infanoj primokis ŝin, rikanis, sed ŝi ne sciis pri tio. Eĉ kelkaj frivolaj gepatroj ŝatantaj klaĉadon, komentis iom senkaritate:_ Ŝi estas bona edukistino _ ili diris iom malice kaj plu sertis _ sed ŝi estas tute freneza. Kaj ili ridadis senkompate. La jaroj pasis kaj la situacio restis la sama. Kalkaj generacioj ricevis de la bonkora kaj sindediĉa instruistino valorajn kaj benplenajn instruojn. Ŝi havis ja bonan konduton, ŝi estis trankvila kaj afabla, sed oni ne bone komprenis ŝin. Ŝi ekmaljuniĝis plenumante la devon prepari la infanojn por pli bona estonto, kun vera abnegacio kaj kvazaŭ patrina sindediĉo. Iun tagon, ŝi veturis al la amata lernejo, en la sama vagono kun kelkaj infanoj, kaj ŝi movis siajn manojn de tempo al tempo. Dum la geknaboj sidantaj malantaǔe malice ridetadis, Alberto, ŝia 10-jara lernanto en la 4-a klaso _ ĉar li tre amis ŝin _ proksimiĝis, eksidis apud ŝi kaj milde demandis: _ Instruistino, kial vi insiste faras tiajn frenezajn gestojn? _ Kion vi volas diri, mia kara? _ surprizite demandis la bonkora instruistino._ Nu, sinjorino _ li daŭrigis _ mansvingante vi adiaŭas la bestojn en la paŝtejoj… Ĉu tio ne estas frenezaĵo? La bona instruistino komprenis kaj ridetis. Sincere emociiĝinta, ŝi altiris la atenton de la knabo, dirante: _ Vidu ĉi tiun mansketon. Ĉu vi vidas, kio estas interne de ĝi? _ Kaj ŝi montris la internon de la objekto tegitan per ledo._ Jes – respondis Alberto. _ Ĉu vi scias, kio estas ĝi? _ ŝi insistis._ Mi ne scias._ Tio estas florsemo, tre malgrandetaj semoj… Atente rimarku. Jam de ĉirkaŭ dudek jaroj mi trairas tiun ĉi vojon al kaj el la lernejo. La fervojo antaŭe estis malbela, teda, malplezuriga. Mi havis la ideon ĝin beligi, semante florojn. Por tio mi de tempo al tempo prenas semojn el belaj kaj delikataj floroj de la kampo kaj ilin ĵetas tra la fenestro… Mi scias, ke ili trafos amikan teron kaj, ke ili _ karesataj de la printempo _ aliformiĝos en flordonantajn plantojn, kolorigos la pejzaĝon kaj kreos ĝojnon. Ĉar mi ofte trapasas, mi tre ŝatus, ke sur la irejoj estu ĉiam belaĵoj por plezurigi ĉiujn, kiuj ankaŭ suriros ci tiujn vojojn. Ŝi iom silentis, kaj poste diris: _ Alberto, mia kara. En la vivo ni ĉiuj estas semantoj. Kelkaj dissemas florojn kaj trovas belecon, parfumon, fruktojn; aliaj semantaj dornojn vundiĝas pro iliaj akraj pintoj. Neniu vivas ne semante, ĉu la bonon, ĉu la malbonon. Feliĉaj estas tiuj, kiuj disĵetas semadojn de amo, boneco, floroj… Neniam forgesu tion, ĉu vi komprenas? Jes, profesorino. _ La knabo respondis kun emocio. _Ankaǔ mi dissemos florojn…koran dankon! …La semoj trafis bonan teron, kaj donis florojn kaj fruktojn… “Ĉiu homo en la mondo Estas de Dio semanto, Kaj batalas por la bono Kiel glora viv-amanto.”

Dua parto de la programo: Lucas Yassumura legas la tekston

“La verda Biblio” Izrael Lejzerowics:

http://esperanto.net/literaturo/novel/novlibr/verdbiblirec.html http://miresperanto.narod.ru/biblioteko/verda_biblio.htm

Mirna Marino legas la komencon de la artikolo de Ulrich Lins aperinta en la aprila revuo Esperanto pri la centjariĝo de Universala Esperanto Asocio – UEA. http://www.uea.org Por legi la tutan artikolon de Ulrich Lins, abonu la revuon Esperanto! Dankon pro via akompano! Ni nin retrovos en la proksima sabato tie ĉi kaj en Rede Boa Nova http://www.redeboanova.com.br